— 214 — 



(b. V. bij L. 7;7;örfl!^?^,y) verschillen de axiale vaathyplien der 

 sphajrocjsten-groepjes over 't algemeen van de melksapvaten 

 die in het vezelig gedeelte gelegen zijn, door hare homoge- 

 reiteit, hare sterkere liehtbreking en hare kleuring (door de 

 gebruikte kleurstof) ; maar elders, zooals ik bij L. piibescens, 

 L. vellereus, L. conlroverstcs, L. ru/ns en L. blennms 

 geconstateerd heb. duidt niets ons aan dat vaathjphen van 

 verschillende soort aanwezig zijn ; de genoemde elementen 

 vertoonen, in het bindweefsel en in het pseudo-parenchym 

 dezelf Ie kenmerken. Ik heb daarenboven in sommige geval- 

 len (b. V. bij L. pubescens) bevonden dat de hyphen van het 

 bindweefsel en de axiale hyphen van het pseudo -paren chyni 

 onbetwistbaar met elkander gemeenschap hebben. Die waar-, 

 neming strookt niet met de meening van de Bary (XII, p.51), 

 Weiss (XVII, blz. 4 et 25), en Fayod (XX, bladz. 326). 

 - Maar zelfs indien men aanneemt dat de melksapvaten en. 

 de axiale vaathyphen der sphseiocysten-groepen van. verschil- 

 lenden aard zijn, toch kan men de laatstgenoemde niet onder 

 de oliehoudende vaten rangschikken. Dé door mij gebruikte 

 proefvochten, nl. osmiumzuur en Flemming's vocht, geven 

 aan de vette stoffen een bleeker of donkerder zwarte kleur, 

 waardoor de tegenwoordigheid dier stoffen steeds verraden 

 wordt : de axiale vaathyphen der sphajrocysten-groepen 

 hebben echter nooit die kenschetsende reactie gegeven. Bij 

 L. piperatus b. v, (zie hooger) vertoonen de melksapvaten, 

 op sommige plaatsen, na behandeling met osmiumzuur en 

 kleuring door het mengsel van Ehrlich-Biondi, een zwart- 

 achtige kleur, terwijl de hoogergenoemde vaathyphen geen 

 spoor van die reactie laten zien. Het volgend bewijs schijnt 

 ons evenwel nog meer afdoend : op doorsneden van een 

 exemplaar i?www/« ;;ec^/^i«^« Buil., met osmiumzuur en met 

 het mengsel van Ehrlich Biondi behandeld, waren de vaat- 

 hyphen buiten het pseudo-parenchym meestal dof en grijs, 



