— 220 — 



toont eene en dezelfde vaathyphe (b. v. bij Amanita rtihes- 

 cens), na behandeling met het mengsel van Ehrlich-Biondi, 

 overeen gedeelte van hare lengte, successieve, zeer verschil- 

 lend gekleurde zonen, alsof de chemische natuur van den 

 inhoud van de eene plaats tot de andere verschilde. 



De volgende waarnemingen pleiten eveneens ten voordeele 

 van mijne stelling, volgens dewelke de inhoud der meeste 

 vaathjphen niet uit vet bestaat : 



Op overlangsche doorsneden van den steel van een herba- 

 rium-exemplaar van PJioUota mutahilis SchaefF. (op 22 sept. 

 1875, dus vóór 1 6jaar, verzameld), komen talrijke vaathyphen 

 voor : zij zijn donker goudgeel, somwijlen zelfs bruinachtig 

 geel, homogeen, sterk lichtbrekend ; door haar uitzicht doen 

 zij aan de claviforme hyphen van Ithyphalhis impudicus 

 denken. De heer Miele, die met de microchemische techniek 

 zeer vertrouwd is, heeft met veel zorg den inhoud der ge- 

 noemde hyphen bij Pholiota onderzocht, en daarbij de vol- 

 gende resultaten verkregen : 



De hyphen bevatten geen hars, waarschijnlijk geen albu- 

 minoïden, en eene geringe hoeveelheid vet (reactie d«-)Or aether 

 en osmiumzuur). Door Schulze's proefvocht (tot het opsporen 

 van amyloïde stoffen) werd een reactie verkregen waarbij ik 

 een oogenblik wil stilstaan. Doorsneden, in die vloeistof 

 onderzocht, vertoonen een kenschetsende rood-bruine kleur, 

 die eerst in het fundamentaal weefsel, en daarna in de vaten 

 waargenomen wordt. De kleur van het fundamentaal weefsel 

 verdwijnt door verwarming en komt door afkoeling, maar 

 zeer langzaam, weder te voorschijn; in de vaten wordt de 

 kleur door verwarming bleeker, door afkoeling opnieuw don- 



aan de wand grenst, welke na behanfleling met osmiumzuur, Flemming's 

 vochr, enz., ontstaat kan wellicht verklaard wordendoor de tegenwoordig- 

 heid eener zeer gerintje hoeveelheid vette olie. 



