— 222 — 



kerder. Deze reactie, alsook die welke met bijtende kali 

 (zwarte kleur der vaathyplien) verkregen wordt, duidt de 

 tegenwoordigheid eener amyloïde stof aan, zooals de heer 

 MiELE ons heeft doen opmerken. De heer Miele heeft ook 

 dextrine met iodium behandeld, en bevonden dat de verkregen 

 reactie juist dezelfde is. 



De onoplosbaarheid in alcool, de roodbruine kleuring door 

 iodium, het zwart worden door behandeling met geconcen- 

 treerde warme kali, zijn drie kenmerken waardoor de stofTen, 

 in de sneden bevat, met de dextrinen overeenkomen. 



Het is algemeen bekend dat amylum en glycogeen, met zeer 

 verdunde zuren behandeld, als eerste omzettingsproduct, 

 dextrinen leveren. De vaathyphen, en misschien ook de fun- 

 damentale vezels van het hooger genoemd exemplaar van 

 Pholiola mutabilis, hielden w^aarschijnlijk glycogeen in, en 

 deze stof werd waarschijnlijk, in situ, door sommige orga- 

 nische zuren omgezet. (Büuchardat heeft immers reeds voor 

 langen tijd aangetoond, dat sommige organische stoffen op 

 amylum dezelfde werking hebben als diastase, maar met 

 mindere kracht.) Die meening strookt volkomen met het feit, 

 dat doorsneden, die gedurende langen tijd met verdund chloor- 

 waterstofzuur behandeld werden, de reactie met iodium niet 

 meer vertoonen. De dextrinen nu gedragen zich juist op 

 dezelfde wijze. Het gebeurt nochtans somwijlen dat de 

 vaathyphen, na lang durende behandeling met choorwater- 

 stofzuur, nog een bleekgele tint vertoonen : hieruit schijnt 

 te mogen besloten worden dat zij, behalve dextrine, nog een: 

 andere, gele stof inhouden, over welker natuur de heer Miele, 

 ondanks talrijke pogingen, zich niet bepaald kan verklaren. 



De vaathyphen van den steel van PJioliota mutabilis zouden 

 dus de volgende stoffen inhouden : a) een geringe hoeveel- 

 heid vet ; 1)) een aanzienlijke hoeveelheid amyloïde, dextri- 

 neuse stoffen, welke waarschijnlijk door omzetting van 

 glycogeen ontstaan zijn. 



