— 232 — 



vaathyphen schijnt binnen tamelijk wijde grenzen te kunnen 

 varieeren. Volgens Fayod « on peut s'attendre, avec Heese, 

 que Ie latex soit, au mins «lans pliisieurs cas. un mélange 

 d'un nombre assez consideiabie de substances » (XX, blz 3-^8); 

 men moet echter aannemen dat niet alleen bij Lactarius en 

 Russula, maar ook bij andere Agaricineeën de inhoud dervaat- 

 hyphen dikwijls uit een mengsel van meerdere stoflfen.en niet 

 uitsluitend en overal uit vette olie bestaat. Welke is nu dei 

 stof waaruit (behalve uit glycogeen, albumine, vet, dextrine) 

 de inhoud der vaathyphen bij die zwammen meestal bestaat, 

 en die vooral in volwassen toestand predomineert? Wordt 

 vette olie uitgesloten, dan zal men wellicht tot de meenlng 

 geraken dat hier een harsachtige zelfstandigheid voorkomt, 

 hetgeen met de sterke lichtbreking van den inhoud strookt. 

 Dit is o. a. de meening van W. Zopf : volgens dien schrijver 

 zouden de vaathyphen van andere Agaricineeën dan Lactarius 

 en Rmsula, in plaats van melksap, een aanzienlijke hoeveel- 

 heid hars bevatten (XXI, blz. 355). Indien dit bevestigd 

 wordt zou men aan die vaathyphen, in tegenstelling met de 

 melksapvaten van Lactarius-Russida, een nieuwen naam, 

 Jiarshoudende vaathyphen^ kunnen geven. Maar uit het hooger 

 geciteerde voorbeeld van Pholiota mutabilis blijkt dat er in 

 elk geval uitzonderingen aan den regel zijn, en dat men uit de 

 bijzondere lichtbreking der vaathyphen niet raag besluiten 

 dat er vet of hars in hun inhoud aanwezig is. 



Resumtie. 



1. Va.athijphen komen waarschijnlijk bij alle of bijna bij 

 alle Agaricineeën voor. Ik vereenig onder dien naam elemen- 

 ten, die zich van het fundamentaal en van het connectief 

 weefsel onderscheiden, en die men melksapvaten, sapvaten, 

 oliehoudende vaten, enz., genoemd heeft. 



