— 57 — 



ting, erkend, en vooral de dichogamie. De beteekenis van 

 het dimorphismus is hem echter ontsnapt, ofschoon dit ver- 

 schijnsel (bij H'o^^owm) hem reeds bekend was. Het feit, dat 

 in de meeste bloemen spontane zelfbestuiving bij uitblijvend 

 insectenbezoek bijna steeds plaats grijpt, heeft hij eveneens 

 volkomen overzien. 



De door hem onderzochte planten heeft hij naar het stelsel 

 van Linnaeus gerangschikt. In de volgende bladzijden geven 

 wij een overzicht der bloemen die hij beschreven heeft 

 (enkele, weinig belangrijke soorten daargelaten). De figuren, 

 op 25 koperplaten vereenigd, zijn met groote zorg uitgevoerd, 

 en laten de verschillende toestanden van den bloei duidelijk 

 erkennen. Bijzondere zorg werd aan de verkortingen besteed, 

 zoodat zijne bloementeekeningen ook in dit opzicht als model 

 kunnen dienen. Wegens den hoogen prijs der koperplaten is 

 de plaats voor teekeningen zooveel mogelijk benuttigd ; het is 

 belangwekkend op te merken hoe de kleinste plek nog met 

 eene teekening bedekt wordt, en hoe een verlengd bloemdeel, 

 b. V. een stijl'of eene kroonbuis, zich tusschen de andere tee- 

 keningen heenslingert. De bloemen, wier beschrijving Spren- 

 GEL door afbeeldingen heeft verduidelijkt, zijn in het volgend 

 overzicht door een * aangeduid. 



Tweede Kla.sse. 



* Syringa vulgaris (blz. 47) en iS. persica (blz. 48) zijn 

 honigbloemen, en kunnen de hulp der insecten niet ontberen; 

 Spr. zag nochtans geene kerfdieren op de bloemen. Thans 

 weten wij dat de beide soorten door vlinders en door eutrope 

 hymenopteren bezocht worden. 



Veronica-soorten (blz. 48-53) zijn honigbloemen, b. v. : 

 * F. spicaia, * V. marlHma (?), * V. C/iamaedri/s, * V. tri- 

 plyllos, * V. offtcinalis, * V. prostrata, V. verna, V. serpyl- 

 lifolia, V. Jiederifolia. 



* Oratiola ofjicinalis (blz. 54) is eenehonigbloem. 



5 



