— 111 — 



of architectonische elementen der hoogere planten uit twee 

 deelen, nl. een vergroeid deel of phyllopodium, en een 

 vrij deel, het blad ; de som van alle phyllopodien vormt wat 

 men noemt as, stengel, bloemsteel, bloemboden ; de vrije 

 deelen vormen al wat men phyllomen noemt, hetzij deze 

 normaal, gemetamorphoseerd, gedegenereerd, rudimentair, 

 ja zelfs abortief zijn. Want als een blad geheel abortief is, 

 bestaat toch in den regel zijn phyllopodinm nog. Zoo bv. in de 

 zoogenoemde naakte inflorescentien, bv, bij de Crucifeeren... 

 Hier hangt de plaatsing der bloemstelen niet eenvoudig af 

 van de plaatsing van hun eerste zichtbare beginselen, maar 

 de plaats van deze beginselen hangt af van de rangschikking 

 der phyllopodien, die de wetten van den bladstand volgen, al 

 blijven hunne bladschijven ook onontwikkeld.» (1) 



Uit het medegedeelde moge de beteekenis der phyllopodien 

 voor de algemeene morphologie der planten duidelijk gewor- 

 den zijn. 



Passen wij thans dit beginsel toe op de verschijnselen van 

 het dédoublement , of de verdubbeling der bladeren. Van dit 

 verschijnsel vindt men de meest volledige beschrijving en 

 en afbeelding in Delpino 's reeds aangehaald werk over de 

 theorie der bladstanden. Op plaat IX in figuur 60 A-K worden 

 alle verschillende graden van verdubbeling afgebeeld. Eerst 

 ziet men een normaal blad A, dan een met gespleten top B. 

 In de volgende figuren gaat de splijting van top en hoofdnerf 

 steeds dieper, tot eindelijk de geheele schijf in twee schijven 

 verdeeld is. Deze zijn daarbij elk even groot en van denzelfden 

 vorm als de normale schijf in de eerste figuur. De okseltak 

 toont dezelfde graden van splijting. Aanvankelijk onverdeeld, 

 dan min of meer diep gespleten, eindelijk veranderd in twee 



(1) U. Bernaroli e F. Delpino, Pseudanzia di Camellia et di Geum, 

 MalpighiaV, III 1891 p. 4. 



