— 112 — 



takken, die zich als oksel takken der twee schijven in de 

 laatste figuur K voordoen. 



Ditoverzicht, hiervoor 0/(?fl! ontworpen, was ook aan enkele 

 oudere schrijvers, bv. aan Braun niet onbekend. Bij planten, 

 die rijk zijn aan gespleten bladeren kan men, zonder veel 

 moeite, alle verschillende graden van splijtiug aantreffen. 

 Zoo b. V. bij den reeds vermelden Dipsacus syhestris (1). 



De volkomen splijting van blad en okseltak elk in twee 

 vrije geïsoleerde en onderling gelijke organen vormt voor 

 Delpino het eindpunt van de verdubbeling « Ogni sdoppia- 

 mento è una vera moltiplicazione , compiuta nella forma K, 

 incoata nella forma B, piü o meno riescita nelle rimanenti 

 f arme C. D. ecc. (2) 



Evenzoo voor Braun. Deze zegt « Die Theilung erscheint 

 in allen Graden, von der unscheinbaren Gabelungam Ende des 

 Mittelnerven mit oder ohne Auseinanderweichen der Elache 

 in zwei Spitzen, his zur völUgen Theilung der Spreite und 

 selbst des Blattstieles fi . Hij voegt dan nog de verdubbeling 

 der steunblaadjes en van den okseltak er aan toe, en haalt 

 voorbeelden van verdubbelde bloemen in de oksels van ver- 

 dubbelde bladeren en bracteeën aan (Viola, Digitalis ) (3) 



Het komt mij echter voor, dat in Delpino 's theorie der 

 phyllopodien de totale verdubbeling van schijf en okselknop 

 geenszins de eindterm van de reeks der dedoublementen kan 

 zijn. Want als werkelijk schijf en phyllopodium deelen van 

 één geheel zijn, en daarbij van eene eenheid, die in den mor- 

 phologischen bouw der plant een zóó voorname plaats 



(1) Monographie der Zwangsdrehungen, blz. 77. 



(2) Elke verdubbeling is een ware vermenigvuldiging, voltooid in den 

 vorm K, begonnen in den vorm B, meer of minder geslaagd in de overige 

 vormen C. D, enz (1. c. p. 229). 



(3) Sitzitngsbericht der Gesellsch, Naturf. Freunde zu Berlin, 17 Januar 

 1871. S. 8. 



