— 113 — 



inneemt, dan moet m. i. ook eene totale verdubbeling van 

 deze eenheden mogelijk zijn. Het geheele merithallium moet 

 zich kunnen verdubbelen ; de splijting van het phylloom 

 vormt slechts de eene helft van de reeks van graden, de 

 andere helft moet gevormd worden door de splijting der 

 phyllopodien. Natuurlijk zal de laatste in den regel slechts 

 intreden bij volkomen splijting der schijven, en evenals deze 

 zeldzamer schijnt te zijn dan de tweetoppige bladeren, zoo 

 zou men ook kunnen verwachten, dat geheel of ten deele 

 gespleten phyllopodien nog zeldzamer zouden zijn. Maar de 

 theorie eischt m. i. dat zij mogelijk zijn. 



Men mag verwachten, dat een volkomen gespleten phyl- 

 lopodiura zich zal gedragen als twee afzonderlijke, terwijl 

 bij onvolkomen splijting het onderste deel enkelvoudig, doch 

 het bovenste verdubbeld zal zijn. Beschouwen wij in de eerste 

 plaats de waarschijnlijke gevolgen eener volkomen verdub- 

 beling. Hier zijn twee gevallen te onderscheiden, al naar 

 gelang de bladstand kruis of kranswijs, dan wel verspreid is. 

 In het eerste geval zullen de beide deelen van het verdub- 

 belde orgaan naast elkander,in den zelfden krans plaats nemen, 

 de beide phyllopodien blijven even lang, de beide schijven op 

 de zelfde hoogte ingeplant. Is echter de bladstand spiraals- 

 gewijs, dan zullen beide helften van het geheel verdubbelde 

 orgaan zich gedragen als twee, uit afzonderlijke merithallien 

 onstane bladeren met hunne phyllopodien, dus als twee 

 normale, naburige bladeien. Evenals elke twee in de gene- 

 tische spiraal naast elkaar geplaatste bladeren, bij den groei 

 van den tak uiteen geschoven worden (terwijl zich de inter- 

 nodiën ontwikkelen), evenzoo ook de twee helften van het 

 gedëdoubleerde blad. M. a. w., na totale verdubbeling van 

 het phyllopodium zullen de beide bladschijven, in de rich- 

 ting van de as van den tak, even ver uiteen geschoven zijn 

 als twee normale naburige bladeren. De lengte der uiteen- 



