- lU — 



schuiving zal dus gelijk zijn aan die van een internodiura op 

 denzelfden tak. 



Omgekeerd zal een longitudinale uiteenschuiviug van twee 

 bladhelften, wanneer zij dit bedrag bereikt, mogen beschouwd 

 worden als een bewijs van totale verdubbeling van het phyl- 

 lopodium. 



Is de uiteenschuiviug kleiner dan een internodium. dan zal 

 men tot onvolkomen dëdoublement van het phyllopodium 

 mogen besluiten. 



Of twee bladeren door dëdoublement uit één, dan wel elk 

 uit ee 1 afzonderlijke « matrice fogliare » (Delpino) ontstaan 

 zijn, wordt in den regel beslist door de vraag, of zij in den 

 bladstand samen de plaats van één of van twee bladeren 

 innemen. 



Op deze gronden zal ik de door mij waargenomen longitu- 

 dinale uiteenschuivingen beschrijven als gevolgen van ver- 

 dubbeling der phjllopodien. 



Ik zou niet durven beweeren, dat zulke longitudinale 

 uiteenschuivingen door anderen nog niet opgemerkt zijn. Ik 

 vind in Delpino 's werk een plaats, waar hij zegt, dat het bij 

 verdubbelingen somwijlen voorkomt, dat de beide deelen, het 

 zij in longitudinale, hetzij in dwarsche richting van elkander 

 verwijderd zijn (1). Maar meer zegt hij daarvan niet, en ook 

 elders komt hij daarop in dit werk niet terug. De voor zijne 

 theorie m. i. zoo belangrijke conclusie van een dëdoublement 

 der phyllopodien heeft hij er niet uit getrokken. 



Ook aan andere waarnemers kunnen overeenkomstige 

 gevallen niet ontgaan zijn, doch ik heb nergens kunnen vin- 

 den, dat zij ze als een bewijs voor de leer der phyllopodien 

 opvatten. Bij de meeste bladstanden is het trouwens dikwijls 



(1) Delpino, Teoria generale della tiUotassi 1. c. p. 223. 



