- 124 — 



bruin gekleurd veld, dat hun gemeenschappelijken oorsprong 

 nog duidelijk aanwijst. (Fig. 6.) 



g) (29 mm.) Centrale doorn ééntoppig, tot een overlang- 

 schen verheven en dikken kam uitgegroeid, die de beide 

 bladstelen verbindt, en in zijn midden een korten, fijnen punt 

 draagt (Fig. 10, waar a de plaats amwijst, waar de onderste 

 bladsteel afgebroken werd). 



h) (20 mm.) Evenzoo, doch de centrale doorn met twee, 

 vlak bij elkander geplaatste punten. 



i) (13 mm.) Evenzoo, doch de punten van den centralen 

 doorn ongelijk in grootte, en iets dieper van elkander afge- 

 spleten. (Fig. 11.) 



y)(30mm.) Evenzoo, doch de beide punten van den cen- 

 tralen doorn 10 mm. van elkander verwijderd. 



k) (23 mm.) De centrale doorn is gebouwd als in het vorige 

 geval, maar, bij de uitëénschuiving der beide bladstelen is de 

 doorn gescheurd, zoodat zijne beide toppen nu ver van elkander 

 verwijderd zijn (Fig. 8). De verwijdering bedraagt als in 

 N''^. 10 mm., maar daar de tak ruim eens zoo dun is, en de 

 internodien hier kleiner zijn, kan men deze beide lengten niet 

 onderling vergelijken. Dat de doorn gescheurd is blijkt uit 

 een wondlijn, die de voeten der beide toppen verbindt ; en 

 welke wondlijn in N^y. ontbreekt. De woiidlijn is in het 

 spiritus-praeparaat nog duidelijk te herkennen, als door 

 scheuring ontstaan en strekt zich op den ondersten vrijen 

 doorntop 4 mm. omhoog uit, dus tot op 1 mm van den eigen- 

 lijken punt. Het ligt voor de hand aan te nemen, dat in de 

 jeugd beide doorns onmiddelijk naast elkander stonden, en 

 dat de onderste slechts zoover vrij was, als met een lengte 

 van 1 mm. in den volwassen toestand overeenkwam. Toen 

 scheurde de doorn; de beide scheurlijnen pasten aanvankelijk 

 natuurlijk precies op elkaar, maar door den groei van het 

 tusschengeschoven internodium werd de eene tot 10 min. 



