— 160 — 



werden zij eenvoudig geloochend, door anderen nog verkeerd 

 begrepen. Er waren ook plantenkundigen, die trachtten de 

 ontdekkingen van Camerarius voor de hunne te doen door- 

 gaan : dit was onder anderen het geval met den Engelschman 

 Patrick Blair, die in 1720 den inhoud van het werk van 

 Camerarius onder zijn eigen naam publiceerde. Weinigen 

 werden er gevonden, die het vraagstuk juist begrepen, en 

 die, door nieuwe onderzoekingen, de oplossing ervan trachtten 

 Ie bevorderen. 



De beroemde en anders zoo verdienstelijke Tournefort 

 handelt, in zijne Institutiones rei herbariae, in 't jaar 1700, 

 over de phjsiologische rol der verschillende deelen der bloem, 

 klaarblijkelijk zonder met de geschriften van Camerarius 

 bekend te zijn. Hij blijft immers de zonderlinge meening 

 van Malpighi toegedaan, dat de bloembladen uit den bloem- 

 steel voedsel zouden opnemen en, evenals ingewanden, dit 

 voedsel zouden verteren en aan de groeiende vrucht leveren, 

 terwijl de bestanddeelen van het sap, welke voor de voeding 

 ongeschikt zijn, door de meeldraden naar de helmknoppen 

 gevoerd en daarin verzameld, eindelijk, als uitwerpselen 

 (stuifmeel !) naar buiten ontlast worden. 



Die ongelukkige theorie werd twintig jaar later nog, in 

 1720 dus, door Pontedera aangenomen. Deze schrijver liet 

 daarenboven den honig door het vruchtbeginsel inzuigen om 

 de zaden tot ontwikkeling te brengen, en hij beschouwde de 

 mannelijke exemplaren der tweehuizige planten als een 

 overtollig toevoegsel. 



Het ware nutteloos bij deze en andere wonderlijke theorieën 

 langer stil te staan : de schrijvers, die de meening van 

 Camerarius door nieuwe onderzoekingen hebben bevestigd, 

 zijn meer onze aandacht waardig. 



De eerste proeven met tweeslachtige bloemen schijnen door 

 Bradley (iV^iü imjnvvemcnts in gardening, 1717) genomen 



