— 163 — 



Londen (1), reeds vóór 1719, een bastaard tusschen Dianthus 

 caryophyllns QTï D. Jö-r^^/f^^^ kunstmatig verkregen. De eerste 

 echter, die dit vraagstuk methodisch en wetenschappelijk 

 bestudeerde, was Koelreuter (geboren te Sulz am Neckar, 

 1733 ; _ overleden te Carlsruhe, 1806). De resultaten zijner 

 onderzoekingen werden uitgegeven in vier deelen, in 1761, 

 1763, 1764 en 1766. In de eerste plaats werd door Koel- 

 reuter bepaald, hoeveel stuifmeel er noodig is om een 

 vruchtbeginsel volkomen te bevruchten : te dien einde telde 

 hij hoeveel stuifmeelkorrels in eene bloem voorhanden 

 waren, en hoeveel korrels op een stempel moesten gebracht 

 worden om een volledige bevruchting te bewerken. Hij 

 vond b. v. in eene bloem van Hihiscus venetianus 4863 stuif- 

 meelkorrels, terwijl 50 60 korrels voldoende waren om de 

 meer dan 30 zaadknoppen te bevruchten. Hij onderzocht 

 insgelijks of, bij diepgesleten, veeldeelige stempels, de 

 bestuiving van een enkelen stempeltak voldoende was om al 

 de hokjes van het vruchtbeginsel te bevruchten : het resultaat 

 was bevestigend (2). 



Hij vestigde in 't bijzonder zijn aandacht op de wijze, 

 waarop het stuifmeel uit de helmknoppen op den stempel 

 gebracht wordt, en hij erkende, welke gewichtige rol de 

 insecten daarbij spelen. Bij Epilohivm ontdekte hij de dicho- 

 gamie (ongelijktijdige geslachtsrijpheid der o' en der $ deelen 

 van een en dezelfde bloem). Hij onderzocht de verschillende 

 reeds bekende gevallen waarin meeldraden, ten gevolge van 

 prikkelingen, bewegingen volbrengen ; hij ontdekte de prik- 

 kelbaarheid der stempellobben bij Martynia prohoscidea en 

 Bignonia radkans, en hij bracht al die feiten in verband met 

 de bevruchting. 



(1) Zie Sachs, loc. cit., blz. 439. 

 (2j Zie Sachs, loc. cit, blz. 441. 



