— 165 — 



in de toenmalige wetenschap ingeworteld waren. Linnaeus 

 en de talrijke plantenkundigen zijner school waren de leer 

 van de standvastigheid der soorten toegedaan : volgens die 

 leer stond iedere plantensoort — en ook iedere diersoort 

 — op zich zelf; de kenmerken van iedere soort waren con- 

 stant, en werden onveranderd van de eene generatie op de 

 andere overgeërfd. Daarenboven was iedere plantensoort als 

 het ware de materieele uitdrukking van een idee van den 

 Schepper. Het ligt voor de hand dat Koelreuter's bastaard- 

 planten, — die het midden hielden tusschen reeds bestaande 

 soorten, - in de classificatie zonder plaats, —die men naar 

 goedvinden kon doen ontstaan, en slechts moeielijkals voor- 

 stellingen van vooraf bepaalde ideeën kon doen gelden, bij zijn 

 tijdgenooten alles behalve welkom waren. — Door Koelreu- 

 ter werd aangetoond, dat alleen nauwverwante soorten 

 aan bastaarden het aanzijn kunnen geven, en dit strookte 

 evenmin met de, alleszins onbepaalde, denkbeelden van de 

 Linnaeaansche school over bastaarden — Koelreuter's 

 proefnemingen leverden ook een ernstig bewijs tegen de 

 evolutieleer, een theorie volgens dewelke de kiem van ieder 

 levend wezen al de kiemen zijner successieve nakomelingen, 

 in elkander gesloten (geëmboiteerd), in zich bevat ; en in 

 't midden der vorige eeuw werd de evolutieleer door de 

 meeste plantenkundigen aangenomen. Het moet ons, om al 

 die redenen, geenszins verwonderen dat Koelreuter's 

 geschriften eerst na vele jaren den weerklank hebben gevon- 

 den dien zij waardig waren. 



Van een andere zijde nog ondervond Koelreuter veel 

 tegenkanting. De nieuwigheden, waarmede hij voor den dag 

 kwam, vielen waarschijnlijk niet in den smaak van de tui- 

 niers, want in 1786, na den dood van zijn beschermster, de 

 markgravin Carolina van Baden, werd hij door de vijandige 

 gezindheid der hoveniers gedwongen zijn beti*ekking, als 



