— 172 — 



kelijke wijze, proeven genomen en bouwstoffen bijeengebracht, 

 die geroepen waren om eenmaal helder licht op de bloemen- 

 theorie te werpen. 



In 1799, weinige jaren dus na het verschijnen van Spren- 

 gel's werk, publiceerde de Engelschman Andrew Knight 

 een verslag van een reeks proeven, die hij met de erwt 

 genomen had (On account of some experiments on the fecun- 

 dation of vegetables. — Philos. Transact. Pt. II, biz. 195- 

 204; 1799) : daarin wordt een vergelijking gemaakt tusschen 

 de uitkomsten van zelf- en kruisbevruchting bij de genoemde 

 plant, en de wet uitgesproken, dat geen enkele plant zich 

 zelf bevrucht gedurende een onbepaald aantal generatiën. 



In 1837 gaf Herbert(I) een werk over Amaryllidaceeën en 

 over kruisingen van planten in het licht, waarin hij onder an- 

 dere zegt : « Ik ben geneigd te meenen, dat ik voordeel heb 

 getrokken uit het bevruchten der bloem, van welke ik zaad 

 wenschte te verkrijgen, met het stuifmeel van een ander 

 individu van dezelfde variëteit, of ten minste met dat eener 

 andere bloem, liever dan met haar eigen stuifmeel. » Nie- 

 mand kwam echter op het denkbeeld, de wet van Knight 

 en de meening van Herbert in verband te brengen met 

 Sprenqel's bloementheorie. 



Nog veel belangrijker waren de ontdekkingen van Carl 



FrIEDRICH GaRTNER. 



GaRTNER werd geboren in 1772 ; hij was de zoon van den 

 beroemden plantenkundige Joseph GaRTNE». Hij studeerde 

 achtereenvolgens te Stuttgart, te lena en te Göttingen, en 

 vestigde zich daarna te Calw, alwaar hij het beroep van arts 

 oefende. Hij overleed in 1850. 



(1) Herbert, Amaryllidacese, preceded by an attempt to arrange the 

 monocotyledonous orders, and folio wed by a treatise of crossbred vegetables, 

 and supplement. London 1837. 



