— 200 - 



meeldraden en de kroonbladen bij de mannelijke bloemen 

 meestal niet krachtiger ontwikkeld dan bij de tweeslachtige. 

 Wanneer daarentegen tweeslachtige en vrouwelijke bloemen 

 bij dezelfde soort voorkomen, is de kroon der vrouwelijke 

 bloemen meestal gereduceerd. — Naar aanleiding van die 

 verschillende feiten mogen wij gelooven dat in de cleisto- 

 game bloemen (evenals in de langstijlige bloemen bij onge- 

 lijkstijlige soorten) eene neiging bestaat om aan het vrouwe- 

 lijk geslacht het overwicht te geven ; cleistogame bloemen 

 kunnen echter niet zuiver vrouwelijk worden, want de vol- 

 komen verdwijning der meeldraden zou volkomen onvrucht- 

 baarheid na zich slepen. 



Het komt ons voor dat die beschouwingen van Hugo von 

 MoHL meer aandacht verdienen, dan tot nog toe het geval is 

 geweest. Er bestaat ongetwijfeld eene zekere analogie tus- 

 schen de verschillende feitenreeksen, die von Mohl onder 

 een enkel gezichtspunt heeft trachten te vereenigen. Daarbij 

 dient nog gevoegd — zooals von Mohl zelf doet opmerken 

 — dat in sommige gevallen het ontstaan van cleistogame 

 bloemen door lage temperatuur schijnt bevorderd te worden, 

 terwijl, van den anderen kant, sommige planten (Agurken) 

 geneigd zijn om uitsluitend vrouwelijke bloemen te dragen 

 wanneer zij bij lage temperatuur gekweekt worden. 



Friedrich Hildebrandt heeft de bloemenbiologie met 

 talrijke nieuwe ontdekkingen verrijkt (1). Hij heeft aange- 

 toond dat een aantal bloemconstructies, welke Sprengel uit 

 het oogpunt der zelfbevruchting had verklaard, als aanpas- 

 singen tot kruisbevruchting moeten beschouwd worden, en 

 hij heeft daarenboven vele nieuwe voorbeelden van dergelijke 



(1) Het volgend beknopt overzicht van Hildebrandt's onderzoekingen is 

 grootendeels ontleend aan : H. Muller, Fertilisation of flowers, 1883, 

 blz. 11 en volgende. 



