— 205 - 



belangrijke mededeelingen gedaan. De onderzoekingen van 

 Fritz Muller behooren tot de beste die wij over de bloemen- 

 biologie bezitten, en hare waarde is des te grooter daar zij 

 grootendeels betrekking hebben op tropische planten, en tot 

 nog toe tusschen de keerkringen, buiten Nederlandsch Indië, 

 weinig bloemenbiologische waarnemingen werden gedaan. 



Severin Axell publiceerde in 1869 een boek (1) over de 

 bevruchting der Phanerogamen, waarin een aantal nieuwe 

 bestuivingsinrichtingen beschreven werden. Evenals Hugo 

 voN MoHL heeft Axell gewezen op het feit, dat bij vele 

 planten zelfbestuiving plaats grijpt, en hij heeft proefonder- 

 vindelijk bewezen dat zelfbevruchting goed zaad kan voort- 

 brengen. Hij heeft aangetoond dat bij vele waterplanten, de 

 bloemen opengaan en door den wind of door insecten bevrucht 

 worden, wanneer zij de oppervlakte van het water bereiken, 

 terwijl zij daarentegen gesloten blijven en zelfbevruchting 

 ondergaan wanneer zij onder de oppervlakte gedompeld 

 blijven. Ook de cleistogame (niet-opengaande) bloemen heeft 

 Axell zorgvuldig bestudeerd. Door zijn boek loopt als een 

 draad het idee dat, ofschoon kruisbevruchting beter gevolgen 

 heeft dan zelfbevruchting, zelfbevruchting nochtans beter 

 is dan in 't geheel geen bevruchting. Daaruit volgt dat wij, 

 bij de studie der bestuivingsinrichtingen der bloemen, niet 

 alleen onze aandacht moeten vestigen op de middelen waar- 

 door kruisbestuiving bevorderd wordt, maar ook rekenschap 

 moeten houden met de constructies, waardoor zelfbevruch- 

 ting mogelijk wordt gemaakt. Diezelfde meening hebben wij 

 hooger, in een anderen vorm, bij Darwin aangetroffen (zie 

 blz. 189). 



Axell heeft de bestuivingsinrichtingen der planten op de volgende 

 wijze gerangschikt : 



(1) Om Anordningarna för de fanerogama Vaxternas Befruktning. — 

 Stockholm, Haeggström, 1869. 



