— 211 — 



de producten der zelfbevruchting overwinnen. Die stelling 

 levert eene voldoende basis voor de studie der bloemencon ■ 

 structies, en de waarheid ervan kan proefondervindelijk 

 bewezen worden. 



Het ligt voor de hand dat die stelling meer beperkt is dan 

 de wet van Knight-Darwin. Het is gemakkelijk te begrijpen 

 dat bij alle planten zonder uitzondering, de zelfbevruchte 

 nakomelingen in den strijd voor het bestaan eindelijk zullen 

 bezwijken, wanneer zij tegenover andere kniisbevrnchte indi- 

 viduen zullen staan; dit strookt met alle bekende feiten, en 

 daarom is de hoogervermelde stelling juist. Van den anderen 

 kant zijn er vele soorten die regelmatig zelfbevrucht worden, 

 en bij dewelke zelf- en kruisbevruchte nakomelingen nooit 

 tegen elkander strijden ; zulke planten kunnen zich gedu- 

 rende een onbepaald getal generatiën door zelfbevruchting 

 vermenigvuldigen, en daarom is de wet van Knight-Darwin 



onwaar. 



De vraag, of bij sommige planten, de zelfbevruchte nako- 

 melingen eindelijk bezwijken in den strijd voor het bestaan 

 tegen de kruisbevruchte nakomelingen derzelfde soort, zal 

 waarschijnlijk na weinige generatiën kunnen beantwoord 

 worden, door proefnemingen van gelijken aard als de (hooger 

 beschreven) proeven van Darwin. Het zal daarentegen, in 

 vele gevallen, onmogelijk zijn te beslissen of soorten, bij 

 dewelke een dergelijke strijd door uitsluitende en voortdu- 

 rende zelfbevruchting vermeden rcordt, eindelijk ten gronde 

 gaan bij gebrek aan kruising. Darwin verklaart uitdrukke- 

 lijk (het varieeren der huisdieren en cultuurplanten, XVII 

 hoofdstuk. Ned. vert. Deel H, blz. 121) dat «het is van 

 belang, dat de beide partijen zaad (d. w. z. de zelf- en de 

 kruisbevruchte zaden) op de tegenovergestelde zijden van 

 denzelfden pot worden uitgezaaid, zoodat de zaailingen tegen 

 elkander kunnen strijden ; want als zij afzonderlijk worden 



