— 214 — 



bestudeeren ; en bij iedere soort moeten wij de mogelijkheid 

 of de onvermijdelijkheid der zelfbevruchting bij uitblijvend 

 insectenbezoek, met evenveel aandacht beschouwen als de 

 volkomen zekerheid of de mogelijkheid der kruising wan- 

 neer de bloem door insecten bezocht wordt ; 



2° In plaats van alleen de bloemen te onderzoeken moeten 

 wij met evenveel aandacht de bloemenbezoekende insecten 

 bestudeeren. Wij moeten voor iedere bloemensoort eene lijst 

 der bezoekers samenstellen, ten einde door vergelijking te 

 kunnen bepalen welken invloed de kleuren, de geuren, de 

 honigafscheiding, enz., hebben op de bezoekende insecten, en 

 dus ook op de bevruchting der bloem. Wij moeten eveneens 

 rekenschap houden met de wijze waarop de insecten ingericht 

 (aangepast) zijn om zich bloemenvoedsel te verschaffen ; wij 

 moeten trachten de aanpassingen der insecten in hare traps- 

 gewijze evolutie te leeren kennen, want vele kenmerken van 

 bloemen en insecten (b. v. de lengte der slurf en de diepte der 

 kroonbuis) hebben zich hand in hand ontwikkeld, en moeten 

 als wederkeerige aanpassingen beschouwd worden » . 



Dit is de weg dien H. Muller heeft gevolgd : in meer dan 

 vijftig verhandelingen, van 1868 tot 1883 verschenen, heeft 

 hij een ontzaglijke massa bouwstoffen voor de biologie der 

 centraal-Europeesche (en enkele exotische) bloemen en bloe- 

 menbezoekende insecten gepubhceerd. In het beschrijvend ge- 

 deelte dezer verhandeling zullen wij hem meermalen citeeren. 

 H. Muller heeft ook, van 1873 tot 1882, in « Just's Bota- 

 NiscHER Jahresbericht » over de bloemenbiologische litera.- 

 tuur gerefereerd : in vele zijner recensiën heeft hij — soms 

 op vrij scherpe wijze — de onderzoekingen zijner vakgenoo- 

 ten gecritiseerd. 



Het is vooral in zijn werk over de AlpenhloemeJi dat 

 H. Muller zijne methode op de studie van de flora eener 

 bepaalde streek toegepast heeft. In dit boek wordt de bestui- 



