— 236 — 



hooger, blz. 174, Passiflora); — er zijn thans een aantal planten 

 bekend, die zich gedurende tallooze successieve generatiën uitslui. 

 tend door zolfbevruchting (of door vegetatieve vermeerdering) 

 voortplanten, zonder daarom eenige teekens van verzwakking te 

 vertoonen {Myrmecodia, JUecehrum verticülatum, sommige Mossen, 

 enz.); — in vele opengaande bloemen is de zelf bevruchting beter 

 verzekerd dan de kruisbevruchting (Samohcs Valerandi, Stellaria 

 media var. apetala, enz. enz.). 



Al die feiten dwingen ons voor de verklaring der bloemen- 

 constructies andere grondslagen te zoeken dan de hoogerge- 

 noemde wet. Wij mogen, naar 't voorbeeld van H. Muller, 

 alleen aannemen dat zelfbevruchte planten na korteren of 

 langeren tijd bezwijken wanneer zij, in den strijd voor het 

 bestaan, tegenover kruisbevruchte exemplaren derzelfde 

 plant geplaatst worden (zie hooger, blz. 210); — en de aldus 

 beperkte stelling zelve is, naar onze meening, voor ernstige 

 tegenwerpingen vatbaar. 



Een nieuw gezichtspunt werd echter voor de bloemenbio- 

 logie geopend door de theorie van Weismann (1) aangaande 

 de oorzaken der veranderlijkheid (der erfelijke individueele 

 verschillen), en het is vooral door Burck dat de aandacht der 

 bloemenbiologen op deze theorie werd geroepen. 



Tot vóór weinige jaren werd aangenomen, dat alle wijzi- 

 gingen die het individu tijdens zijn leven kon verkrijgen, ten 

 gevolge van het gebruik of niet gebruik van organen, van 

 gewoonte en oefening, van slechtere of betere voeding, enz. 

 op de nakomelingen konden overgaan, en dat derhalve de 



(1) Weismann, Die Kontinuitat de? Kiemplasmas als Giundlage einer 

 Theorie der Verei^bung. Jena, 1885. — ld. Die Bedeutung der sexuellen 

 Fortpflanzung für die Selektionstheorie. Jena, 1886. 



Zie ook o. a. Burck, Eenige bedenkingen tegen de theorie van Weis- 

 mann, enz. — Bot. Jaarb. III, 1891, blz. 32-73 (aan dit opstel hebben wij de 

 volgende bladzijden grootendeels ontleend). 



