— 237 — 



verschillende voomaarden ovaaronder de individuen leefden 

 (klimaat, enz.) de eigenlijke bron vormden voor de vele 

 variaties, die bij de afstammelingen vielen op te merken. De 

 teeltkeus zoekt uit al deze variaties de individuen uit, die 

 afwijkingen vertoonen, welke het meest dienstig zijn voor 

 de soort in verband met de condities waaronder zij leeft, en 

 deze dienstige afwijkingen blijven door overerving op de vol- 

 gende generaties behouden. 



. Weismann, hoogleeraar te Freiburg, heeft de feiten, die 

 ten voordeele dier theorie aangehaald werden, aan een nauw- 

 gezet en critisch onderzoek onderworpen, en hij is daarbij 

 tot het resultaat gekomen dat tot nu toe geen enkel goed 

 geconstateerd feit lekend is, hetwelk als bewijs kan dienen voor 

 de stelling, dat eenige door het individu tijdens het leven ver- 

 kregen eigenschap op de nakomelingen is overgeërfd. 



Weismann stelt zich voor dat de overerving hierop berust, 

 dat van het werkzame en kenschetsende deel van de kiem, 

 het kiemplasma, steeds een minimale hoeveelheid onveran- 

 derd blijft bij de ontwikkeling van kiem tot organisme, en dat 

 deze rest dient om de basis te vormen van de kiemcellen 

 (eicellen, stuifmeelkorrels, enz.), die op hare beurt aan 

 nieuwe individuen (aan nakomelingen) het aanzijn zullen 

 geven (1). Het kiemplasma blijft derhalve van generatie tot 

 generatie behouden. Het vermogen van het kiemplasma, om 

 zich tot een volkomen organisme te ontwikkelen, berust op 

 zijne bijzondere, buitengewoon ingewikkelde moleculaire 

 structuur. 



De kiemcellen zijn dus - althans wat haar kenschetsend 



(1) Met andere woorden, bij iedere geboorte wordt een gedeelte van hot 

 kiemplasma van het ei, waaruit het nieuw individu voortspruit, niet 

 gebruikt om de weefsels van het nieuw individu op te bouwen, maar het 

 blijft behouden om de kiemcellen der volgende generatie te vormen. 



