— 243 — 



eens bij de nakomelingen variabiliteit zullen veroorzaken, maar die 

 variabiliteit zal geringer zijn. 



Wanneer wij ons geheel losmaken van de overleveringen der 

 vroegere wetenschap, en uitsluitend het moderne standpunt kiezen : 

 wanneer wij de woorden soort en variëteit, bastaard en kruisling 

 gebruiken als de uitdrukking niet van absolute, maar van relatieve 

 denkbeelden, dan kunnen wij reeds a priori aannemen dat de krui- 

 sing van twee individuen van dezelfde variëteit bij de nakomelingen 

 veranderlijkheid opwekt; — daardoor wordt echter geenszins 

 bewezen dat kruising de eenige oorzaak der e?'/è/0'Ae variabiliteit is. 



Bet optreden van erfelijke individueele verscMlleri is in vele 

 gevallen nuttig en zelfs ono7itbeerUjk, en die verscliillen wor- 

 den — althans zeer dihvijls — door kniising opgewekt. Wij 

 begrijpen aldus waarom, bij vele planten, kruisbestuiving 

 bevorderd wordt; — waarom iedere afwijking, die in staat is 

 de kruising beter te verzekeren, in vele gevallen voor het ras 

 nuttig is en van generatie tot generatie opgestapeld wordt. 

 Zoo leeren wij de kruisbevruchting beschouwen als voor- 

 deelig, zelhwamieer de recJitstreeksche voordeelen (aangroeiing 

 der levenskracht, der vruchtbaarheid, enz.) daarvan zeer 

 gering, nul of negatief zijn. 



De theorie van Weismann opent aldus voor de bloemen- 

 biologie een nieuw gezichtsjtunt : zij leert ons dat de krui- 

 sing op tweeërlei wijze kan voordeelig zijn, nl. 1° door de 

 meerdere of mindere aangroeiing der levenskracht bij de na- 

 komelingen (Knight-Darwin), en 2° door het opwekken van 

 erfelijke individueele verschillen. In sommige gevallen zal 

 het eerste der beide voordeelen verkregen worden, in andere 

 gevallen het tweede, in andere gevallen eindelijk de beide 

 tegelijk. 



In zijn werk over het Darwinisme heeft Wallage aan de 



