— 251 — 



daarenboven bijna steeds geneigd de voorkeur te geven aan 

 die verklaring, welke het best overeenstemt met de beroemde 

 kernspreuk « nature abhors perpetual self-fertilisation ». En 

 zelfs wanneer wij aannemen, zooals door vele bloemen- 

 biologen gedaan wordt, dat ook zelfbevruchting in vele geval- 

 len nutfig is, toch verliezen wij uit het oog, dat vele bijzon- 

 derheden in den bouw der bloemen het gevolg kunnen zijn 

 van geheel iets anders dan eene « aanpassing tot bestuiving». 



Sprengel heeft de meening uitgesproken, dat de fraaie 

 kleuren der iiisectenbloemen leslemd zijn om insecten aan te 

 lokken, en de meeste hloemenbiologen hebben Sprengel 

 hierin gevolgd, met dit enkel verschil, dat zij het woord 

 heslemming vervangen hebben door het woord aanpassing. 

 Maar de vraag is nu, of de bloemenbezoekende insecten 

 kleuren onderscheiden, en men heeft het recht hieraan eenigs- 

 zins te twijfelen (1). Er wordt algemeen aangenomen, dat 

 de windbloemen dof gekleurd zijn, in tegenstelling met de 

 insectenbloemen, en dit strookt volkomen met de bloemen- 

 theorie. Wanneer men echter een zeker aantal bloeiende 

 windbloemen aandachtig onderzoekt, dan wordt men weldra 

 tot de meening gebracht, dat vele dier bloemen bijna even 

 fraai gekleurd zijn als vele insectenbloemen. 



De bloempjes van sommige Jtmcus^soorten zijn, met eene 

 loupe gezien, even fraai als vele leliën, en bijna even rijk 

 gekleurd als summige entomophiele Liliaceeën onzer 

 inheemsche flora. Maar die bloempjes zijn klein, en daarom 

 weinig in 't oog springend. Plantago- en Rumex-^oorien , 

 vele Gramineëen (Holcus b. v.), enz. verkeeren in hetzelfde 

 geval ; de stempels van Corylus avellana zijn schoon rood, en 



(1) Zie daarover o a Vitus Graber, Grundlinien zur Erforscluing des 

 Helligkeits- imd Farbensinne^ der Tiere ; — Leipzig, I<reytag ; Prag, 

 Tempshij, 1884. 



