— 254 — 



Uit de vorige opmerkingen blijkt, dat het gedeelte der 

 bloementheorie, hetwelk op de kleuren der bloemen betrek- 

 king heeft, op wankelende gronden berust. Het is zeer wei 

 mogelijk, dat in vele gevallen de kleuren der bloemen wer- 

 kelijk aanpassingen zijn tot het insect enbezcek, maar onge- 

 twijfeld zijn er nog andere factoren in het spel, en indien de 

 Sprengelsche verklaringen in de wetenschap blijven heer- 

 schen, zullen wij er niet aan denken, die andere factoren op 

 te zoeken, — en wij zullen daarenboven gevaar loepen, vele 

 feiten over te slaan. 



Bij vele planten, o. a. bij een aantal Umbelliferen, Scahiosa, 

 Viburnum Ojmlus, enz., zijn de randbloemen der inflores- 

 cenlie grooter dan de centrale bloemen, en daarenboven 

 gewoonlijk onregelmatig, daar de kroonbladen (of -slippen) 

 die buiten waarts gekeerd zijn, grooter zijn dan die, welke 

 naar het centrum toegekeerd zijn. Srrengel heeft dit ver- 

 schijnsel verklaard uiL het oogpunt der bestuiving door insec- 

 ten : de Natuur heeft de randbloemen grooter gemaakt, om de 

 geheele inflorescentie meer in 't oog springend te maken (1). 

 Ook deze meening treifen wij bij de meeste moderne 

 bloemenbiologen aan : de grootere afmetingen der randbloe- 

 men worden beschouwd als het gevolg eener aanpassing aan 

 insectenbezoek. Dit komt ons zeer twijfelachtig voor : waar- 

 schijnlijk is de asymmetrie der randbloemen bij vele soorten 

 niets anders dan een geval van klinomorphie (;i), d. w. z. 

 een niet erfelijke eigenschap, die niet kan ontstaan zijn door 



not, and cannot be (except teleologically), explained by sexual selection, 

 but in origin and continued development are outcrops of a male as opposed 

 to a female constitution. » 



(1) Zie daarover : P. Knuth, Christian Konrad Sprengel, das entdeckte 

 Geheimniss der Natur. - Bot. Jaarb. V, 1893, blz. 61. 



(2) Zie b. V. Wiks.ner, Eltmente der wissenschnftlïditcn Botanih : 

 Biologie der P flansen . Wien, 1880, A. Hölder. 



