— 256 — 



Wanneer men, naar 't voorbeeld van Sprengel, de geheele 

 constructie der bloemen tracht in verband te brengen met de 

 bestuiving, verliest men uit het oog, dat zekere organen der 

 bloem een andere verrichting volbrengen, vóór, of tijdens, of 

 na den bloei. Sommige deelen der bloem spelen b. v, eene rol 

 bij de verspreiding der zaden. De opgeblazen kelk van Silene 

 in/lata, van Rhinanthus cristatiis, en van andere planten 

 wordt door de meeste bloemenbiologen beschouwd als een 

 beschuttingsmiddel tegen de aanvallen van insecten, nl. van 

 sommige hommels {B terrestris, masirncatus, enz), die de 

 kroonbuis van vele bloemen van ter zijde doorboren om den 

 honig te stelen. De biologen die zich met de verspreiding der 

 zaden bezighouden (1) geven daarvan een geheel andere ver- 

 klaring : wanneer de zaden rijp zijn en wanneer de vrucht 

 opengaat vervult de verdroogde kelk de rol van windvang, 

 waardoor het heen en weer schudden der plant door den 

 wind, en bijgevolg de uitstrooiing der zaden, bevorderd 

 wordt. Het is natuurlijk onmogelijk te beslissen, welke van 

 de beide verklaringen de juiste is : het is waarschijnlijk, dat 

 de opgeblazen kelk tot de beide verrichtingen dient, maar dit 

 leert ons niets omtrent de oorzaak, waaraan het ontstaan 

 van dien kelk moet toegeschreven worden. 



Kerner vOiN Marilaun (2) heeft de aandacht gevestigd op 

 talrijke inrichtingen, waardoor ongenoode gasten (d. w. z. 

 insecten, of dieren in 't algemeen, die honig of stuifmeel 

 nuttigen zonder de bloemen te bevruchten) verhinderd wor- 

 den in de bloemen te dringen. 



Over Pinguicida sprekende zegt Kerner o. a. : « De 



(1) F. Hii.DEBUANDT, Die Vcrbroitungsmittel der Pflanzen. Leipzig, 

 Engelmann, 1873(Blz. 64). 



(2) Die Schutzmittel der Blüthen gegen unberufene Gaste, met 3 platen 

 — Festschrift der k. k. zool. -bot. Ges. in Wien, 1876. 



