— 261 - 



dat de meeste bloemenbiologen, als het ware onbewust, bij 

 voorkeur die bloemen bestudeeren, waarin de kruising door 

 eene of andere inrichting bevorderd wordt, terwijl zij de auto- 

 game bloemen groolendeels versmaden, ofwel, bij de studie dier 

 bloemen, vooral hunne aandacht vestigen op die bijzonder- 

 heden, welke kruising schijnen te bevorderen. En het onder- 

 zoek van vele bloemenbiologen is daarenboven, zooals Burck 

 zeer terecht doet opmerken, « dikwerf niet van gebrek aan 

 de noodige objectiviteit vrij te pleiten en herhaaldelijk vindt 

 men dan ook in de literatuur bloemenconstructies besproken 

 met adaptaties, die zouden dienen tot verzekering van kruis- 

 bevruchting, die ook een andere lezing toelaten ». 



In de twee groote werken van H. Muller b. v. worden 

 zeer veel planten, die nochtans alomverspreid zijn, maar die 

 weinig of niet door insecten bezocht worden, en waarin zelf- 

 bevruchting de regel is, met stilzwijgen voorbijgegaan. En 

 noclitans heeft H. Muller zelf, in zijn voorbericht (I), duide- 

 lijk aangetoond dat men geheel verkeerd te werk gaat, wan- 

 neer men de bloemenconstructies uit het oogpunt der wet van 

 Knight-Darwin wil verklaren. Volgens Muller mogen wij 

 alleen aannemen dat zelfbevruchte nakomelingen vroeg of 

 laat ten gronde gaan, wanneer zij in den strijd voor het 

 bestaan tegenover kruisbevruchte planten derzelfde soort 

 geplaatst worden, — maar dat zelfbevruchting alleen vol- 

 doende is voor het behoud van het ras, daar een dergelijke 

 concurrentie niet kan tot stand komen, wanneer slechts een 

 enkele soort van nakomelingen (namelijk zelfbevruchte) 

 bestaat. Door die hypothese kunnen wij (volgens Muller) 

 verklaren waarom, van den eenen kant, bij zoovele bloemen 

 kruisbevruchting bevorderd wordt, terwijl van den anderen 



(1) The fertilisation of flowers, 1883. — Zie hooger, blz. 210. 



