- 268 — 



dezelfde is, en als een veranderlijke grootheid moet beschouwd 

 worden. Die middelmatige optimale waarde schijnt in zeer 

 vele gevallen verkregen te worden als de twee kiemcellen 

 (stuifmeelkorrel en eicel) behooren tot twee verschillende 

 individuen van een en dezelfde soort (gewone kruisbevruch- 

 ting). Wordt de waarJe van het verschil grooter (1) of 

 wordt zij kleiner (2), — dan wordt het resultaat der bevruch- 

 ting over 't algemeen minder gunstig, of de bevruchting 

 wordt onmogelijk. — Er zijn echter ook gevallen, waar de 

 optimale waarde als het ware verplaatst is, d. w. z. grooter 

 of kleiner dan in het gewone geval. Bij de erwt b. v. is het 

 verschil tusschen de kiemcellen van twee variëteiten optimaal. 

 In andere gevallen schijnt de bewuste waarde binnen ruime 

 grenzen te mogen variëeren, zonder aanmerkelijke variaties 

 in de gevolgen der bevruchting te veroorzaken : dit schijnt 

 het geval te zijn met die planten, bij dewelke slechts een 

 zeer gering verschil bestaat tusschen de gevolgen der zelf- 

 bevruchting en die der kruisbevruchting. 



De (k wet van NaGELi » strookt volkomen met de resultaten 

 van Darwin's proefnemingen (3). Naar onze meening draagt 

 deze wet veel meer den stempel van een echte natuurwet dan 

 de dusgenoemde « wet van Knight-Darwin » . De wet van 

 Knight-Darwin is eigenlijk niets anders dan een corollarium 

 van de wet van NaGELi, hetwelk niets anders beteekent dan 

 dat, bij de kruisbevruchting, de constitutioneele verschillen 

 tuFSchen de kiemcellen schier altijd dichter bij het optimum 

 liggen dan in het geval der zelfbevruchting. 



De proefondervindelijke methode nu moet de wet van 



(1) B. V. als de ouders tot verschillende soorten behooren. 



(2) B. V. als de beide kiemcellen door een enkel individu of door nauw 

 verwante individuen voortgebracht worden. 



(3) Zie Darwin, Cross- and Self-fertilisation, 1876, blz. 455. 



