— 298 - 



geheele bloeiwijze is eerst $, en wordt daarna o*- (Kirchner. Neue 

 Beobacht., 1886). 



98. Alop ecurus pratensis L. 2j. 



De proterogynie is even volkomen als bij Anthoxanthum{z[eN^90) ; 

 zelfbestuiving is uitgesloten (zie Hildebrandt, loc. cit. blz, 745). — 

 Bij deze soort komt viviparie somwijlen voor (zie Wakker, Ned. 

 kruidk. archief, V, 4^ stuk, blz. 682). 



99. Alopecurus geniculatus L. O. 



stemt met A. agrestis overeen. (Kirchner, Beitragezur Biologie 

 der Blüten, 1890.) 



Volgens Kerner (Pflanzenleben, II, blz. 139) wordt het stuifmeel 

 bij Alopecurus (soort niet aangeduid) omstreeks 7-8 ure 's morgens 

 ontlast. 



100. Phleum pratense L.ii. 



Proterogyuisch, evenals Alopecurus pratensis . Helmknoppen geel 

 of violet. Stuifmeel om 7-8 ure 's morgens ontlast (Kerner, Pflan- 

 zenleben, II, blz. 139), 



Volgens Kirchner (Beitnige, 1890, blz. 8) zou deze soort daaren- 

 tegen homogaam zijn. 



Wij hebben te Gentbrugge-b ij-Gent (1892) enkele exemplaren met 

 fraaie levendbarende (vivipare) aren aangetroffen. 



101 . Agrostis vulgaris With. :;. — 102. A. alba L. 4. 



103. A. canina L. 2;. 



Volgens Kerne i (loc. cit., blz. 139) wordt het stuifmeel bij de 

 meeste soorten van het geslacht Agrostis omstreeks 1 1 ure 's mor- 

 gens ontlast. 



Gedurende den bloei zijn de takken der pluim uitgespreid : zij 

 vormen een hoek van 4o'>-80" met de hoofdas. Bij A. vulgaris blijven 

 zij na den bloei meer of minder uitgespreid ; bij A. canina èn alba 

 worden zij na den bloei meer of minder rechtopstaande (CossoN et 

 Gehmain, Flore envir. Paris, 1845), 



104. Aperaspica-venti P.V. 0. — Niet onderzocht. 

 1Ü5. Calamagrostis Epigeios Roth. 4. 



106. C. lanceolata Roth. 2[. 



Volgens Kerner (loc. cit., blz. 139) wordt het stuifmeel omstreeks 

 12-1 ure ontlast. —Evenals bij Agrostis zijn de takken der inflo- 

 rescentie afstaande als het stuifmeel ontlast wordt. 



