— 321 — 



worden zal het niet alleen het hechtkliertje, maar ook het 

 daarmede verbonden staartje en het geheele stuifmeelklompje 

 met zich medevoeren. Daar de stuifmeelzakjes epen zijn is 

 de krachtinspanning, die daartoe gevorderd wordt, betrekke- 

 lijk gering. Soms neemt het insect de beide stuifmeelklompjes 

 te gelijk met zich mede. 



Dit alles kan men gemakkelijk nabootsen door middel van 

 een pootlood dat men in de bloem voert. 



Het insect verlaat nu de bloem met een stuifmeelklompje 

 (als een horen) op zijn kop, en het bezoekt daarna een tweede 

 bloem. Op welke wijze zal nu het stuifmeelklompje uit de 

 eerste bloem op den stempel der tweede bloem gebracht 

 worden? De stempel (st) bevindt zich aan de voorzijde van de 

 stempelzuil, onderden snavel, boven den ingang der spoor. 

 Zijne oppervlakte is kleverig en glanzig. Het ligt nu voor de 

 hand (zie fig. 10) dat het stuifmeelklompje op de kop van het 

 insect (of aan den top van het pootlood, zie flg. 15, a) in de 

 tweede bloem juist op dezelfde plaats als in de eerste bloem 

 (namelijk in het stuifmeelzakje, en niet op den stempel) zou 

 gebracht worden, terwijl het insect op dezelfde wijze als in 

 de eerste bloem in de spoor tracht te dringen (1). Zoodra 

 echter het stuifmeelklompje aan den kop van het insect (of 

 aan het pootlood) bevestigd is buigt zich het schijfje van de 

 hechtklier op zulke wijze, dat het stuifmeelklompje naar 

 voren gebogen wordt en den stand aanneemt die in fig. \5, b 

 aangegeven wordt. Voert men nu de punt van het pootlood in 

 de spoor, dan komt het stuifmeelklompje op de stempelopper- 

 vlakte terecht. (De beweging van het stuifmeelklompje duurt 

 gewoonlijk 30 seconden). De stempel nu is kleverig : daardoor 

 wordt het stuifmeel gelijmd, en door de bewegingen van het 

 insect of van het potlood worden eenige der elastische draden, 



(1) Of terwijl men de punt van het potlood in de spoor voert. 



