— 345 — 



onderen naar boven in de richting der honigklier, 29. 9. 86, 

 Melle. 



228. Linaria minor Desf. — Bijenbloem, paars, wordt 

 weinig bezocht. — [Fleur mélütophüe^ violette, peu 

 visitée) . 



Door haren algetneenen bouw stemt deze soort met de vorige 

 vorige overeen. — Bloemen klein (omstreeks 7 mill. lang met inbe- 

 grip der spoor). Bovenlip diep ingesneden, paars; onderlip bleekgeel, 

 bijna wit; de bult is nauwelijks iets geler dan de 3 lobben, en ver- 

 toont op de middellinie en aan de zijde die tegen de bovenlip aange- 

 drukt is een duidelijken inham, waardoor de bloemkroon (evenals 

 bij L. origanifolia) (1) openstaat. Als de bloem ontluikt is de stempel 

 geslachtsrijp, en tusschen de achterste deelen der helmknoppen 

 der lange meeldraden gelegen. De genoemde helmknoppen gaan open, 

 en bedekken den stempel met stuifmeel. Het stuifmeel der korte 

 meeldraden speelt bij de zelfbestuiving geene rol en kan alleen door 

 insecten op den stempel gebracht worden. (Muller, Weit. Beob. 

 1882.) Daar nu de plant door insecten zeer weinig bezocht wordt 

 zijn de korte meeldraden bijna volkomen nutteloos. Bij de door ons 

 onderzochte exemplaren zijn de achterste helmknoppen merkelijk 

 kleiner dan de voorste, soms slechts i/s zoo groot als deze. Men mag 

 dus aannemen dat deze organen op weg zijn om te verdwijnen, en 

 het ware niet te verwonderen indien bloemen aangetroffen werden, 

 waarin de korte meeldraden geheel onvruchtbaar of verdwenen zijn. 



Bezoekers: Wij hebben de bloemen meermalen bij 

 gunstig weder gadegeslagen, maar nooit bezoekers gezien. 



229. Linaria Elatine Mill. —Bijenbloem, geslachtig wit 

 met violet. — (Fl. mélittophüe d'un hlanc jaundtre, en 



partie violette). 



Bestuiving niet onderzocht. 



Linaria Cymbalaria. Mill. - Bijenbloem; bovenlip en spoor 

 lila, onderlip witachtig met twee oranjegele vlekken. — {FL mélit- 

 tophüe; lèvre supérieure et éperon lilas, lêvre inférieure blanchatre 

 avec 2 taches d'unjaune orangé). 



(1) Zie Mac Leod, de Pyreneeënbloemen. Bot. Jaarb., III, 1891, blz. 317. 



23 



