— 358 — 



van 3 mill. van haar voorste uiteinde plotseling tot 4 mill. verbreed 

 is, daarna opnieuw nauu'er wordt, en eindelijk aan haar rand 2 spitse 

 tanden draagt : door deze tanden wordt de spleetvormige ingang in 

 een zeer klein voorste en een veel langer achterste gedeelte verdeeld. 

 De stijl kijkt door het klein voorste gedeelte uit, terwijl het langer 

 achterste gedeelte aan den kop der bij toegang verleent. Het breed 

 gedeelte der spleet heeft gladde randen, terwijl het nauw gedeelte 

 (tusschen het breed gedeelte en de basis der lippen) naar buiten opge- 

 rolde randen heeft en aan weerszijden met stekeltjes gewapend is. 

 Aan weerszijden is de bovenlip voorzien van een roodachtigen ver- 

 dikten band. die begint omtrent het breed gedeelte der spleet, naar 

 achteren loopt en omtrent op dezelfde hoogte als de basis der on- 

 derlip verdwijnt. 



De bij (hommel) komt met uitgestrekte slurf aangevlogen, en ter- 

 wijl zg zich op de onderlip zet voert zij hare slurf in het breed 

 gedeelte der spleet: zij vermijdt daarentegen de aanraking der ste- 

 keltjes aan den rand van het nauw gedeelte (vergelijk met Melam- 

 pyrum, w 242). Haar kop raakt hierbij den stempel aan, en door den 

 scheeven stand der onderlip zal de kop der by eveneens scheef gehou- 

 den worden. De bij steekt nu haar kop door het, breed gedeelte der 

 spleet in de bloem, en hierdoor worden de twee dikke banden (die 

 niet buigzaam zijn), aan weerszijden naar buiten gedrukt : ten ge- 

 volge daarvan worden de beide punten, waar de genoemde banden 

 en het bovenste uiteinde van den opgerolden rand samenloopen, van 

 elkander verwijderd : de bovenste (voorste) hoek van de spleet wordt 

 hierdoor geopend. De twee spitse tanden, die in den toestand van 

 rust elkander bijna aanraken en de twee helften van den stuifmeel- 

 behouder tegen elkander houden, worden nu ook uiteen gedrukt. 

 De helmknoppen divergeeren nu van onderen, door de veerkrach- 

 tige spanning van hunne gebogen helmdragers, terwijl zij van boven 

 vereenigd blijven. De stuifraeelbehouder gaat aldus (evenals de beide 

 schalen eener mossel) van onderen open, en stuifmeel valt op den 

 kop der bij, juist op de plaats die te voren den stempel had aange- 

 raakt. — Heeft de bij een korte slurf, dan moet zij haren kop diep 

 in de bloem steken, en zij drukt alsdan de onderlip een weinig naar 

 beneden. — Als de bij de bloem verlaat wordt de bloem door de 

 veerkracht der dikke banden weder dichtgemaakt, en de stuifmeel- 

 behouder wordt gesloten. Een bij met een 10 mill. lange slurf kan 



