— 142 — 



De kolven zijn in mijne cultuur somwijlen vertakt, de 

 takken meest vrouwelijk en kolfvormig, soms mannelijk (i). 

 Vooral de kolven, die aan de uiteinden der uitstoelsels van 

 middelmatige lengte staan, zijn aan deze variatie onder- 

 hevig. 



Verder brengt mijne cultuur van tijd tot tijd bonte 

 planten voort ; hetzij dat de kiemplanten geheel kleurloos 

 zijn, en dus te gronde gaan, hetzij dat de bladeren enkele 

 witte strepen dragen. De kleur der korrels wisselt af van 

 lichtgeel tot donkergeel of bijna bruin, niet zelden op 

 een zelfde kolf. Het aantal rijen der zaden is gewoonlijk 10 

 of 12, doch wisselt af van 8 — 16. Sommige exemplaren 

 worden vroeger rijp dan andere. Andere, in hetoogloopende 

 variatiën, heb ik vóór dezen zomer aan mijne planten niet 

 opgemerkt. 



In het najaar van 1886 besloot ik, met mijne planten 

 de proef van Fritz Muller over het toenemen van het 

 aantal rijen door cultuurkeus (2), te herhalen. Ik koos 

 daarom eene kolf met 16 rijen, en zaaide alleen van deze 

 in 1887 uit. Ik kreeg hiervan 54 planten, die 60 kolven 

 droegen met de volgende aantallen van rijen : 



Aantal rijen. Aantal kolven, 



10 1 



12 7 



14 21 



16 26 



18 10 



20 4 



(1) Tusschenvormen tusschen mannelijke en vrouwelijke bloeiwijzen 

 zijn voor de Maïs sints lang bekend. Zie Bonafous, Eistoire naturelle 

 du Maïs, 1836, en G. Krafft, Die normale und anormale Metamor- 

 phose der Maïspflanze, Wien 1870. 



(2) Medegedeeld door Hermann Muller in zijn werk : Die Befruch- 

 tung der Blumen durch Insehten, 1873 blz. 449. 



