— 143 — 



Zooals te verwac-liten was, was dus het aantal rijen 

 toegenomen. Ik koos nu uit dezen oogst een kolf met 20 

 rijen, en zaaide alle zaden in 1888 uit, ten einde de proef 

 voort te zetten. Ik won hiervan omstreeks 340 planten. 

 Toen deze tegen het einde van Juli begonnen te bloeien, 

 vertoonde zich de variatie, die het onderwerp van dit 

 opstel vormt. Zij trad in een veertigtal exemplaren, 

 en bij de meeste van deze in denzelfden graad op. Op 

 plaat V is in flg. 1 een der fraaiste individuen , dat tevens 

 voor de geheele variatie typisch was, afgebeeld. Daarnaast 

 ziet men in de figuren 2- 5, op natuurlijke grootte, de 

 bovenste gedeelten van de toppen, die de plaats der pluimen 

 in een viertal andere exemplaren innamen, voorgesteld. 



Kenschetsend voor de typische planten dezer variatie 

 (Fig. l)is de volkomen steriliteit, ten gevolge van het nage- 

 noeg algeheele gemis van zijtakken aan den stam. Dit gemis 

 toch voert van zelf tot het ontbreken der bloemen, en om 

 deze reden wensch ik aan mijne variatie den naam van 

 steriele Maïs-planten te geven. Voor zoover mij bekend is, 

 werden zulke steriele Maïs-planten tot nu toe nog niet 

 beschreven, en dus waarschijnlijk ook wel niet waar- 

 genomen. Trouwens ook van andere plantensoorten vind 

 ik in de literatuur geene onvertakte variatiën vermeld. Het 

 schijnt mij dus niet van belang ontbloot, mijne planten 

 uitvoerig te beschrijven. 



Daartoe is het echter noodig, ze met de normale Maïs- 

 planten derzelfde cultuur te vergelijken. 



De gewone Maïs-planten plegen zich op drie verschillende 

 plaatsen te vertakken. In de onderste helft van de pluim 

 of mannelijke inflorescentie dragen zij talrijke lange zijtak- 

 ken, terwijl de bovenste helft, evenals die zijtakken, met 

 keinetrosjes van aartjes bezet is. In de steriele individuen is 



