In de eerste plaats noem ik Rembert Dodoens, den 

 vermaarden Mechelaar, den schrijver van den Cruyde- 

 boeck (1) ; vervolgens L. Fuchs met zijnen Nieuwen 

 Herbarius (Basel, 1543); Mathias De l'Obel met zijn 

 Cruydtboeck {Aütw., 1581;; Franciscus Van Sterbeeck 

 met zijnen Theatrum fungorum o ft het tonneel der 

 Campernoeli'èn (Antw., 1675); Blanckaert's werken. 



Ik noem eerst Rembert Dodoens en dit wel om twee 

 redenen : het is waarschijnlijk het oudste werk in 

 't JNederlandsch in ons land over de planten versche- 

 nen; en zijn boek is het meest bij de Vlamingen ver- 

 spreid. In vele huizen vindt men het kruidboek van 

 Dodoens en meer dan een landbouwer gaat bij den 

 Mechelschen geneesheer te rade. 



En daarom ook koos ik, onder de hierboven opgenoemde 

 werken, dat van Dodoens, te meer omdat ik denk, dat vele 

 der duizenden remediën, welke zijn kruidboek opgeeft, 

 nog bij ons volk in gebruike zijn. Dit met zekerheid 

 trachten vast te stellen, moeten onze folkloristen zich ten 

 doel stellen en bijgevolg dient alles, wat op de volks- 

 geneeskunde ziet, zorgvuldig verzameld te worden. 



Het ligt in mijne bedoeling niet alles, wat Dodoens 

 uit een folkloristisch oogpunt aangeteekend heeft, op te 

 geven ; die arbeid zou zich te verre strekken ; daarom 

 heb ik mij willen bepalen tot het onderzoek der twee 

 volgende punten : 



1. Welke zijn de planten, loaaraan Dodoens of Joost 

 VAN Ravelingen O f sclirijvers, die zij aanhalen, of het 



(1) De zeldzaamste uitgave is die van 1554; enkel eenige exem- 

 plaren zijn gekend ; voor folkloristen verdient die van 1644, met 

 aanteekeningen van van Ravelingen, de voorkeur. 



