— 9 — 



1. — BIE of BIJ (Apis meUiflca L). 



De Bie behoort tot de folklore en bij bieënhouders zal 

 er wel veel te zamelen zijn nopens de zeden dier verstan- 

 dige kerfdieren. Doen de imkers nog hetgeen Dodoeims 

 schrijft? Het verdient onderzocht te worden. 



Wil men de bieën bij elkaar houden of ze bij elkaar 

 lokken, zoo strijkt men de korven met bloemen van 

 Konfilie-cle-Grein {Melissa officincdis L.); — of men plant 

 er, volgens den raad van Valerius Cordus, Hertsgespan 

 {Leoniirus Cardiaca L.) rond; — of men hangt er 

 Kalmus {Acorus Calamus L.) aan. 



Biesteken geneest men met : het sap van de hierboven 

 vermelde Konfilie-de-Grein ; — Wilde Munt {Mentha 

 rotundifolia L. en M. sylvestris L,); — gedistilleerd 

 water van Keule [Satureia hortensis L.) in wijn ; — 

 bladeren der Maluwe-soovtexi (Malva L.) of bladeren van 

 Witte Heemst (Althaea ofjicinalis L.). 



Bieën zullen niet steken, indien men de huid wrijft : 

 met sap van de weldoende Ruit [Ruta graveolens L.); 

 — met sap van Maluioehladeren ; — met sap van Asper- 

 ge {Asparagus officinalis L.); — met gestooten Laurier- 

 bladeren. 



Moederkruid [Pyrethrum Parthenium L.) of Koedille 

 (Anthemis cotula L.), op de bieënkorven gewreven, ver- 

 drijven die insecten. 



Wasmakers vergaderen Wolfsveeste^i (Lycoperdon) en 

 versmoren daarmede de bieën, als zij het was van den honig 

 willen scheiden. 



Bieën, welke van Kornoelje^! (Cornus mas L.) proeven, 

 krijgen den buikloop en sterven ; daarom mag men dezen 

 boom niet bij de korven planten ; — ook geene Olmen, 

 welke de bieën zeer schadelijk zijn; — nog minder Buks- 



