— 18 — 



Zieren zijn de Mijlen, deAcarida der hedendaagsche dier- 

 kundigen, de Milben der Hoogduitschers, inzonderheid : 

 1" Acarus siro L. , de kaasmijt, en 2° Sarcoptes scabiei, 

 de schurftmijt. De geschiedenis van dit laatste diertje is 

 zeer zonderling . Avenzoar (12* eeuw) spreekt er, zoo 

 't schijnt, eerst van ; Rabelais na hem. In geen werk vond 

 ik Raphelengius vermeld. Deze schrijft op bladzijde 40 : 



« Guychelheyl met blaeuw bloemen met sout in water 

 ghesoden, is seer nut orade crauwagie ende sierkens van 

 de handen te verdrijven, als men die dickwils daer mede 

 wast. » 



Nu, de eerste uitgave, door Raphelengius bewerkt, is 

 van het jaar 1618. Dit jaartal verdient, als eene historische 

 dagteekening, opgeschreven te worden. 



Thalicirum geneest luizen en sierkens; — rook van 

 Bilzenzaad brengt zieren en platluizen om ; — eindelijk 

 sap, zweet of traan, dat uit eenen Limoen druipt, dien men 

 bij 't vuur legt, doodt de zieren. 



Op de twee vragen, welke ik mij zelven stelde, heb ik 

 geantwoord. Ik hoop bewezen te hebben, dat \oor de folklore 

 der plant onze oude kruidkundigen, en vooral Dodoens, 

 dienen geraadpleegd te worden. Ik hoop nog meer: ik hoop, 

 dat onze folkloristen de volksgeneeskunde niet uit het oog 

 zullen verliezen, de zoogezegde straatremedién zorgvuldig 

 zullen opteekenen en zoodoende mij, of een ander meer 

 bevoegd, in staat zullen stellen de vergelijking te maken 

 tusschen de geneesmiddelen, in de werken onzer oude 

 schrijvers opgegeven, en die van het nog levende Vlaam- 

 sche volk. 



Molenbeek-Brnsse', April, 1888. 



