— 162 — 



die vroeger dun en vliezig was, wordt eenigszins dikker, 

 soms zoo dik (fig. 7), dat de protoplasmazoom als verdrongen 

 wordt en schijnbaar verdwijnt. De ruimte binnen de huid 

 is nu bijna gansch ingenomen door de sfeer met de 

 vetblaasjes, die, door hare kenmerkende straalbreking en 

 door hare afmetingen, duidelijk afsteken bij andere licha- 

 men, die wij later zullen zien ontstaan. 



Hier grijpt, evenals bij Endobiella, samensmelting der 

 vetblaasjes plaats : hun getal vermindert, eenige onder 

 hen nemen aan omvang toe, terwijl de overige klein blijven 

 en zich tegen den wand der eerste komen aanzetten (flg. 8,9). 



Eene volkomen samensmelting van al de blaasjes tot een 

 enkel hebben wij zeer zelden gezien : gewoonlijk blijft eene 

 groote blaas over, met eenige kleinere tegen haren wand 

 aangedrukt, hetgeen een regelmatig, sierlijk beeldje vormt 

 (flg. 10, 11). Intusschen ontstaat, om de vetmassa heen, een 

 breede protoplasmazoom, die er als het ware aan gegoten 

 zit. (Misschien wordt zulks veroorzaakt dewijl het proto- 

 plasma, dat tusschen de vetblaasjes begrepen was, door de 

 samensmelting dezer lichaampjes naar buiten gedreven 

 wordt ; en wellicht moet het verdwijnen van den proto- 

 plasmazoom, dat wij hooger vermeldden, toegeschreven 

 worden aan de tegenovergestelde oorzaak, nl. aan het 

 indringen van het protoplasma tusschen de vetblaasjes.) 



Enkele malen zagen wij dien protoplasmazoom zich in 

 een aantal kleine, ronde klompjes verdeden : daardoor 

 verliest genoemde zoom zijne doorzichtigheid; de inwen- 

 dige vetblaasjes worden verborgen, en het organisme heeft 

 een uitzicht verkregen, dat wellicht zou kunnen verward 

 worden met een vroegeren toestand, waarin de zoom ont- 

 brak en de vetblaasjes talrijk waren. Hooger zegden wij 

 reeds dat die vergissing, bij een aandachtig onderzoek niet 



