- 1G4 - 



tot een klomp samengebald en in het midden afgezonderd. 

 Daaruit volgt dat de aangetaste wiercellen er bleek en ledig 

 uitzien, en dat men in zulke cellen schier met zekerheid 

 woekermonardinen aantreft. 



Wanneer de amaeba A zich bereidt een verderen ont- 

 wikkelingstoestand in te treden, ziet men haarlichaam zich 

 langzamerhand afronden, en de buitengrens nog duidelijker 

 worden. De drie lagen van het protoplasma versmelten van 

 lieverlede tot eene enkele, ten minste voor het oog van den 

 toeschouwer (fig. 5). De centrale bruine klomp blijft 

 onveranderd ter plaats. Niet zelden bemerkt men in zijn 

 midden, of excentrisch geplaatst, eene onregelmatige massa, 

 die door hare donkerder kleur bij het overige afsteekt 

 (fig. 16). De natuur dezer laatste massa hebben wij niet met 

 zekerheid kunnen bepalen : zij komt ons voor als een 

 onverteerd overblijfsel, dat door zijne samenstelling van 

 het overige verschilt. Op verscheidene exemplaren hebben 

 wij de tegenwoordigheid eener heldere blaas kunnen vast- 

 stellen (fig. 5 en 17). 



Na volkomen afronding treedt het wezen den rust- 

 toestand in. Thans zien wij den wand merkelijk dikker 

 worden (fig. 14); het geheel neemt eene vuilbruine tint 

 aan (fig. 16). Men kan het protoplasma zonder reagens 

 (b. V. osmiumzuur) niet meer onderscheiden, en ook geene 

 verdeeling waarnemen. De steeds dikker wordende wand 

 vertoont na eenigen tijd straalsgewijze, zeer regelmatige 

 strepen (fig. 16 en 18). In eenige gevallen verkregen wij 

 een beeld, als op fig. 17 is afgebeeld: daar vonden wij, na 

 behandeling met reagentiën (b. v. osmiumzuur, gevolgd 

 door methylgroen), een duidelijken kring van protoplasma 

 rond de verteringsoverblijfsels, en regelmatige kegelvor- 

 mige stekels, die van dien kring uitstraalden en het 



