— 171 - 



gelleden worden langer, om de plant toe te laten de oppervlakte 

 te bereiken (zwemmende gewassen) of meer nabij te komen 

 (gewassen die volkomen ondergedoken zijn). 



Bij vele soorten gedraagt zich het onderste deel van den stengel 

 als wortelstok : de onderste stengelleden kruipen dan langs den 

 bodem, en aan de knoopen ontstaan wortels. 



Wat nu den anatomischen bouw van den stengel betreft, deze 

 heeft ook diepe wijzigingen ondergaan. Er bestaat eene neiging tot 

 het versmelten der verschillende vaatbundels van den stengel tot 

 een enkele axiale streng, zooals bij de wortels voorkomt ; vele 

 stengels hebben een' concentrischen bouw aangenomen met het 

 xyleem (of ten minste hetgeen het xyleem vertegenwoordigt) in 

 het midden en het phloëem aan den omtrek. Echt xyleem wordt bij 

 velen niet meer aangetroffen, tenzij in zeer vereenvoudigden 

 vorm. Het houtparenchym biedt gewoonlijk geene of slechts 

 geringe verdikking der vaatwanden aan; het merg verdwijnt bij 

 de meeste waterplanten volkomen en zijne plaats wordt ingenomen 

 door een centraal kanaal, dat gewoonlijk gevuld is met eene 

 vloeistof, waarvan de beteekenis tot heden nog onbekend is; het 

 phloëem integendeel is doorgaans voorhanden, en schijnt zelfs 

 sterker ontwikkeld te zijn dan bij de landplanten. Het schors- 

 weefsel heeft meestal eene betrekkelijk aanzienlijke dikte : bast- 

 bundels zijn echter bij de ondergedoken waterplanten slechts 

 zelden voorhanden {Potmnogetonsoorten, vooral in stroomend 

 water). 



Luchiholten en luchtgangen komen veelvuldig voor: soms 

 zijn zij onregelmatig geplaatst en van ongelijke grootte en vorm 

 (Hottonia); dikwijls echter zijn zij in concentrische kringen 

 geplaatst en hebben nagenoeg regelmatige omtrekken. Bij vele 

 soorten worden de verschillende Inchtholten slechts door eene 

 enkele laag cellen van elkander gescheiden {Elatine, PI. VII b, 

 fig. 3; Hippiiris, enz.) (1). Deze luchtholten dienen niet alleen om 



(1) Alles wat tot hier van den stengel der waterplanten gezegd is, is 

 ook toepasselijk op den bladsteel. 



Luchtgangen, door eene enkele laag cellen van elkander gescheiden, 

 komen in de bladstelen van het geslacht Niiphar voor [Plantenphysio- 

 lor/ie door HuGO De Vries. 1?85 bladz. 88, fig. 89). 



