— 172 — 



het specifiek gewicht der planten te verminderen, maar schijnen 

 nog met eene andere functie gelast : zoo denkt men, dat bij de 

 zwemmende waterplanten deze gangen dienen om de lucht, door 

 het blad uit den dampkring opgenomen, naar de ondergedokeli 

 gedeelten der planten te voeren. 



De opperhuid heeft geene huidmondjes, maar bevat gewoonlijk 

 bladgroen. Haren komen slechts zelden op den stengel voor en de 

 rol, die zy hier te vervullen hebben, ligt nog in het duister. Men 

 vermoedt dat die organen slechts de beteekenis hebben eener 

 overgeërfde eigenschap, evenals de blad groen vrij e opperhuid bij 

 Hottonia, en de huidmondjes op de zaadlobben van onder water 

 kiemende waterranonkels (Ranunculus aquatilis). 



De gansche bouw van wortel en stengel is dus gekenmerkt door 

 buigzaamheid en teederheid ; alle elementen, die door verdikking 

 hunner wanden eene meerdere stevigheid zouden doen ontstaan, 

 zijn of totaal of ten deele in hunne ontwikkeUng ondergebleven, 

 het minst echter bij zwemmende planten of bij die,welke op zekere 

 tijdstippen sommige deelen (de bloemstelen b. v J boven hetwater 

 verheffen. (Men vergelijke den stengel van Callitriche, op het 

 land gegroeid (flg. 4), met den stengel derzelfde plant in het water 

 ontwikkeld (flg. 5). 



Wat de bladeren betreft, hier moeten wij een onderscheid 

 maken tusschen de gansch ondergedoken en de zwemmende 

 planten. Bij eerstgenoemde zijn de bladeren altijd zeer dun, door- 

 gaans diep ingesneden, in fijne, gewoonlijk nagenoeg rolronde 

 slippen verdeeld (Hoitonia, Utricularia, Batrachium, Myriophyl- 

 lum, enz.); enkele hebben lijnvormige bladeren {Vallisneria, Lit- 

 torella, Lobelia enz.). Somwijlen hebben de bladeren eene zekere 

 breedte; de bladschijf is dan echter nog altijd zeer dun, en dunnere 

 lagen cellen loopen in regelmatige rijen tusschen het gewoon 

 celweefsel in, waardoor als het ware eene neiging tot verdeeling 

 in slippen aangeduid is (ondergedoken Potamogeionsooïten). 



De bladeren der meeste landplanten zijn, althans in onze Cen- 

 traal-Europeesche flora, dorsiventraal : er bestaat een duidelijk 

 onderscheid tusschen de onder- en de bovenzijde; de opperhuid 

 der onderzijde is voorzien van huidmondjes, terwijl deze meestal 



