— 174 — 



niervormig of ovaal, gaafrandig of weinig ingesneden en stevig 

 gebouwd, hetgeen ook volstrekt noodig is om niet al te licht door 

 de bewegingen van het water gescheurd te worden {Nymphaea, 

 Nuphar, Victoria regia. Hydrocharis, Potamogeton, enz). De 

 opperhuid bevat hier geen bladgroen; daaronder bevindt zich een 

 paUssaden weefsel, iets wat bij de ondergedoken bladeren niet te 

 vinden is. Die verschillen zijn het gevolg van het verschil in de 

 wijze, waarop de planten beider groepen het licht ontvangen : 

 bij de ondergedoken planten, moet het ücht eerst door eene laag 

 water dringen, die er een deel van opslorpt ; de bladeren dier plan- 

 ten moeten dus tot diffuus licht aangepast zijn. De opperhuid ont- 

 wikkelt zelve bladgroenkorrels, en gansch het weefsel is eene 

 soort van parenchym geworden met langgestrekte cellen, die in 

 de richting der bladschijf loopen ; de bladgroenkorrels liggen 

 vooral aan de celwanden, die naar het licht toe gekeerd zijn, en 

 kunnen het aldus zooveel mogelijk opvangen. Een bewijs, dat de 

 planten dezer groep tot diffuus licht zijn aangepast, vinden wij 

 vooral bij de soorten van het geslacht Utricularia ; in zonnige 

 groeiplaatsen zinken zij dieper, in beschaduwde, integendeel, 

 komen zij dichter bij de oppervlakte. Bij de drijvende waterplan- 

 ten (wier bladeren dus rechtstreeks het licht ontvangen) blijft de 

 epidermis kleurloos en de bladgroenkorrels in het hooge palis- 

 sadenweefsel bevinden zich vooral aan de zijwanden (1) der 

 cellen, om tegen al te sterk licht beschut te zijn, juist als bij de 

 landplanten. Hydrocharis kan zelfs eene bruine kleur ontwik- 

 kelen in zonnige groeiplaatsen, welke inrichting tot hetzelfde 

 doel strekt. 



Terwijl bij de ondergedoken gewassen geene huidmondjes 

 mogen (2) noch moeten (3) aanwezig zijn, zijn zij integendeel bij 



(1) Die zijwanden zijn rechtstindig op de oppervlakte van het 

 blad ; het licht treft dus niet rechtstreeks de bladgroenkorrels, maar 

 moet eerst door den inhoud der cellen dringen, alvorens het bladgroen 

 te bereiken. 



(2) Indien echte huidmondjes aanwezig waren, zou het water in de 

 tusschencellige ruimten kunnen dringen en daardoor storingen veroor- 

 zaken. 



(3) De huidmondjes zijn hier overbodig, omdat het opnemen van de 



