— 180 — 



lucht rijp worden. Dikwijls bevatten de wanden der vrucht lucht- 

 holten {Potamogeton) die het specifiek gewicht verminderen en 

 aldus het drijven op het water toelaten. Bij Sagittaria sagittae- 

 folia zijn de vruchtjes glanzend en als het ware met olie inge- 

 smeerd ; ofschoon hun gewicht grooter zij dan dat van het water, 

 blijven zij langen tijd aan zijne oppervlakte drijven en kunnen 

 aldus, evenals de vorige, hetzij door den stroom, hetzij door de 

 inwerking van den wind verspreid worden . Eindelijk vallen de 

 zaden op den bodem (bij Potamogeton, nadat het water de lucht- 

 holten heeft gevuld) en kiemen aldaar bij gunstige omstandig- 

 heden. 



Luchtblazen komen schier altijd in de vruchten der andere 

 waterplanten voor ; bij het openspringen der vruchtwanden zijn 

 de zaden dikwijls door eene laag slijm omgeven, waardoor 

 het boven water blijven tijdelijk vergemakkelykt wordt {Hydro- 

 charis, JSlymphaea, Nuphar, enz.). 



Nochtans, daar deze planten nooit vruchten hebben met uitge- 

 spreide vliezen of andere vliegstoestellen, zou de verspreitiins der 

 waterplanten altijd meer of min plaatselijk blijven, indien zij 

 alleen op deze wijze moest plaats hebben. Het is echter zeer waar- 

 schijnlijk, dat visschen en vooral water-en moerasvogels daartoe 

 veel bijdragen : dikwijls kan men aan borst, snavel en pooten 

 overblijfsels of zaden van waterplanten aantreffen, die aldus van 

 de eene plaats naar de andere kunnen overgebracht worden. 



Het kiemen der waterplanten is minder bekend ; sommige 

 soorten kiemen aan de oppervlakte {Stratiotes, Salvmia natans); 

 in den regel grijpt zulks echter op den bodem plaats, omdat de 

 planten eenigszins ontwikkeld moeten zijn om aan de bewegingen 

 der vloeistof weerstand te kunnen bieden. De hoofdwortel ont- 

 wikkeld zich slechts zeer weinig, en somwijlen ontbreekt hij zelfs 

 volkomen {Utricularia, Salvinia); nooit ontstaat een rijk vertakt 

 wortelstelsel (zie hooger); dikwijls komt de hoofdwortel eerst te 

 voorschijn, nadat de eerste bladeren gevormd zijn; wortelharen, 

 die weleens verscheidene centimeters lengte bezitten, ontwik- 

 kelen zich dikwijls kransgewijze op de grens tusschen wortel en 



