— 183 — 



deelen geven het aanzijn aan knollen, die den winter in het slyk 

 doorbrengen en vereenigd blijven (PI. VII*, fig. 3). 



Bij Sagittaria sagittaefolia is nog een stap verder gedaan. Hier 

 vormen zich, in den herfst, in de oksels der bladeren, uitloopers, 

 die verscheidene decimeters lang kunnen worden en zich betrek- 

 kelijk diep in de modder gaan verbergen. Aan den top der uitloo- 

 pers bevindt zich een bijzondere knol, die omringd is door drie 

 vliezige scheden, welke ter beschutting dienen. De moederplant 

 en de uitloopers sterven af en de knollen alleen brengen den win- 

 ter door. In lederen knol is reeds een uitlooper voor het volgende 

 jaar voorhanden en de eindknop, die zich aan zijnen top bevindt, 

 steekt zelfs een weinig buiten den knol uit; op zijne beurt is die 

 eindknop door drie dikwandige scheeden tegen de koude beschut, 

 (fig. 4). In het voorjaar, strekt zich de uitlooper uit; zijneindkop 

 wordt daardoor uit den knol geschoven, en bereikt de opper- 

 vlaktevan het slijk; dan ontvouwthij zijne bladeren (fig. 5): dunne 

 wortels ontstaan, en wanneer de voorraad zetmeel, die in den 

 knol was weggelegd, opgebruikt is, sterven knol en uitlooper af; 

 de nieuwe plant, die uit den eindknop ontstaan is, blijft alleen 

 over. Op die wijze wordt by genoemde plantensoort niet alleen 

 voor de overwintering, maar ook voor de vermenigvuldiging 

 gezorgd. 



Andere planten steramen meer of min met Potamogeton en 

 Sagittaria overeen, b. v. Alisma plantago, Cgperus esculentus, 

 Scirpits maritimus, enz. 



Bij de soorten van het geslacht Uiricularia vinden wij eene 

 gansch andere inricliting. Nadat de zaden rijp geworden en uitge- 

 strooid zijn, daalt de plant lager en de jongste bladeren aan den 

 top der takken buigen zich over elkander en vormen als het ware 

 een oog (hibernaculum, turio), dat ondanks zijn gering gewicht 

 door den stengel, waarvan de blaasjes {utriculen) nu met water 

 gevuld zijn, naar beneden wordt getrokken en den winter op den 

 bodem doorbrengt. Het oog, dat een kogelronden vorm heeft, is met 

 een soort slijm omgeven en de toppen der blaadjes die den knop 

 samenstellen, loopen in haren uit, nogmaals twee inrichtingen die 

 tot beschutting verstrekken (fig. 6). — Wij zeggen oog of knop ; 

 een echt oog is het niet ; het is veeleer een gansch ineengedrongen 



