-^ 24 — 



heid in den bloemenarbeid eene klimmende ontwikkelings- 

 rij vormen. Wij vinden immers : 



1" Op den laagsten trap de onbehendige, domme Kevers 

 (Coleopteren), wier korte mondwerktuigen in de meeste 

 gevallen alleen het likken van blootliggenden honig 

 toelaten. 



2° De vliegen (Musciden enz.), wier monddeelen reeds 

 eenigszins verlengd zijn, en, behalve het likken, ook in 

 zekere maat het zuigen toelaten. 



3° De Syrphiden, Bombyliden, Conopiden en Korttongige 

 Bijen, die reeds meer ervaren zijn inden bloemenarbeid, en, 

 de eene gedurende geheel het leven, de andere ten minste 

 in volwassen toestand, uitsluitend met bloemenvoedsel 

 (honig en stuifmeel) leven. 



4° De Langtongige Bijen, die door de volmaaktheid 

 hunner monddeelen en de ontwikkeling van hun vernuft 

 de vorige groepen verre overtreffen. 



5° De Vlinders, wier zuigtoestel de gedaante heeft 

 eener dunne, soms zeer lange buis, waarmede zij de diepste 

 honigbronnen kunnen uitbuiten, maar integendeel geen 

 stuifmeel kunnen nuttigen. 



Door Herman Muller wordt aangenomen, dat de 

 bloemenwereld zich onder den invloed der natuurlijke 

 selectie ontwikkeld heeft, van de Windbloemen tot de 

 Insectenbloemen en, binnen de grenzen dezer laatste 

 groep, van de eenvoudige bloemen met blootliggenden 

 honig tot de Bijen- en Vlinderbloetnen, waar de honig 

 het diepst verborgen is. De bloemen hebben er naar 

 gestreefd, hun honig steeds dieper te vertergen, ten 

 einde die vloeistof aan de gulzigheid der lager ontwikkelde 

 insecten te onttrekken, en op die wijze, door een rijken 



