- 189 — 



sche, schrale plantenvormen hebben een harden strijd om 't bestaan 

 te doorworstelen, want de pogingen die de bewerktuigde natuur 

 in 't werk stelt om op het vast land veld te winnen, worden door 

 hoogst ongunstige omstandigheden hardnekkig tegengewerkt : de 

 lage, weinig uitgestrekte gronden, aan het trage slijten door 

 verweering en het woeste afbreken door de zee onophoudelijk 

 blootgesteld, zijn niet geschikt om aan de planten eene krachtige 

 ontkwikkeling toe te laten. Nochtans heeft Dawson in Nieuw- 

 Brunswijk sporen van eene tamelijk rijke Devonische flora ontdekt. 

 " Die ontdekking leert ons, dat zelfs bij de studie der planten van 

 die vroege tijden, waar iedere vorm veel meer algemeen verspreid 

 was dan thans, men zeer voorzichtig moet zijn, wanneer men uit 

 het bestaan eener plant op oen werelddeel, haar voorkomen op 

 een ander wil afleiden. " (Williamson). 



Wat er ook van zij, het is slechts in het steenkooltijdperk, wan- 

 neer het opgerezen land voldoende vastheid begint te verkrijgen, 

 dat het plantenri,jk zichalgemeen verspreidt, en vertegenwoordigd 

 wordt door sterke, normaal gebouwde wezens. Er is echter meer : 

 gedurende datzelfde tijdperk zijn alle levensvoorwaarden zoo 

 overvloedig vervuld, dat de planten tieren en zich vermeerderen 

 met een weligheid, een levenskracht die sindsdien niet meer 

 werd geëvenaard. De oevers der moerassen, der lagunen, die zich 

 over verbazende oppervlakten van het vast land uitstrekken, 

 staan bedekt met een ontzaglijke hoeveelheid planten, die groeien 

 met een ongehoorde snelheid, en dikwijls een aanzienlijke hoogte 

 bereiken. Daarbij houden de vormen niet op te veranderen gedu- 

 rende dien ganschen tijd van buitengewoon gunstige omstandig- 

 heden voor het plantenleven, en zoo groot zijn de wijzigingen die 

 de gewassen in hun bouw ondergaan, dat de Duitsche natuurvor- 

 scher Geinitz en na hem, op een breeder schaal, de Franschmau 

 Grand' Eury, zich steunende op het achtereenvolgend verschijnen 

 der karakteristieke soorten, het steenkooltijdperk in afdeelingen 

 hebben gesplitst, en aldus een uitstekend middel geleverd hebben 

 tot het bepalen van den betrekkelijken ouderdom der verscheidene 

 steenkoollagen. 



Te oordeelen naar de overblijfsels, die zoo overvloedig in de 

 koolmijnen bestaan, komt, in die weelderige natuur, aan de Vaat- 



