— 198 — 



(afdeeling Calamostachys) vindt men afwisselend eenen vrucht- 

 baren en eenen onvruchtbaren krans (PI. IX,fig. 6); bij anderen 

 (afdeeling Palaeostachya), staan de sporangiën-dragende en de 

 niet sporangiën-dragende bladeren veel dichter bij elkander, daar 

 de aanhechtingspunten van gene in de oksels van deze gelegen 

 zijn (Pi. IX, lig. 7). In eene af\vi,jkende vrucht eindelijk, Cingula- 

 ria typica, zijn de kransen ook paarsgewijze vereenigd, maar hier 

 is de bovenste krans van ieder paar onvruchtbaar, en de onderste 

 vruchtbaar; daarenboven zijn tusschen de achtereenvolgende 

 paren de stengelleden sterk verlengd (PI. IX, flg. 9). 



Daar Brongniart en zijne school geen secundairen diktegroei 



bij sporeplanten kunnen aannemen, moeten ze natuurlijk al de 



gevonden strobielen van Calamarieën tot hun geslacht Calamites, 



zonder secundairen diktegroei, terugbrengen, terwijl hun geslacht 



Calamodendron niets kon bezitten dan vruchten, gelijk aan die 



der Naaktzadigen. Gehinderd echter door het feit, dat de gekende 



strobielen op allerlei Calamieten, en zelfs op Annulariën gevonden 



zijn, heeft Renault voor een paar jaren een nieuwe poging 



gedaan om de theorie recht te houden, door de meening te uiten, 



dat een gedeelte der zoogezegde strobielen van Calamites niets 



waren dan mannelijke bloeiwijzen van zijn Calamodendron : 



hunne ?poren zouden volgens hem als stuifmeelkorrels moeten 



beschouwd worden. Een wederlegging van Renault's gedachten 



zal men in 8olms-Laubach's Palaeontologie en in Williamson's 



laatst verschenen verhandeling (1), vinden. Een belangrijk feit 



moet eindelijk nog vermeld worden : in enkele gevallen heeft 



men in strobielen van Calamites twee soorten van sporen gezien, 



makrosporen aan het onderste gedeelte van de vrucht en mikro- 



sporen aan het bovenste. 



De groep der Calamarieën bevat nog een belangwekkenden 

 vorm, nl. het geslacht Astromyelon. Het is gekenmerkt door het 

 volkomen ontbreken der stengelknoopen, die voor Calamites zoo 

 karakteristiek zijn. Het merg bleef waarschijnlijk gedurende 

 het gansche leven behouden, en de overlangsche kanalen, die bi,] 

 de Calamieten de bundels vergezellen, ontbreken ook geheel en 



(1) Zie Bibliographie. 



