— 199 — 



al. In de schors eindelijk, vindt men tusschencellige ruimten, die op 

 eene doorsnede kranswijze geplaatst zijn. 



Deafdeeling deri-ycop««"«t'ecn heeft in de steenkolen overblijf- 

 sels achtergelaten, die, jammer genoeg, zeer gemakkelijk met 

 andere planten kunnen verward worden, en dus meermalen tot 

 verkeerde gevolgtrekkingen aanleiding gegeven hebben . Het zijn 

 in 't algemeen takken met schubvormige blaadjes, die men onder 

 den naam Lycopodiies samenvat. Een klein getal bij de Psilota- 

 ceen gerangschikte en Psilotites genaamde fossielen zijn even 

 moeilijk te bepalen als de Lycopoditen. De seiu;;iiieëii waren 

 ook in het steenkooltijdperk vertegenwoordigd; zekere ongelijk- 

 bladerige, onder den naam Selaginites bekende vormen, behooren 

 tot die afdeeling. 



Wij komen thans tot de Lepidodondreëo, eene familie die 

 ontegensprekelijk onder de merkwaardigste van het plantenrijk 

 mag gerekend worden, niet alleen omdat zij in het begin en in het 

 midden van het steenkooltijdiierk op ongelooflijke wijze verspreid 

 was, niet alleen door de reuzachtige afmetingen die hare verte- 

 genwoordigers bereikten, maar ook door den wezenlijk eigen- 

 aardigen bouw die ze soms vertoonden. 



Het zijn vooral de twee geslachten Lepidodendron, de schub- 

 boom, en SigiUaria, de zegelboom, die hier onze aandacht tot zich 

 trekken. Beide bestaan uit een onderaardschen, vertakten wortel- 

 stok, waar wortels op groeien. Boven dien wortelstok verhett 

 zich een stengel, die bij Lepidodendron zijdelings, in één vlak, en 

 dikwijls gaffelig vertakt is; bij Sigülaria is hij meestal enkelvou- 

 dig; bij sommige soorten, zooals S.elegans Brongn. kan hij noch- 

 tans een gaffelige vertakking vertoonen. Beide geslachten hebben 

 gaafrandige, meestal naaldvormige bladeren, die tegen elkander 

 aangedrukt staan. Na het afvallen laten deze bladeren een liltee- 

 ken achter, dat bij Lepidodendron gewoonlijk in delengte uitge- 

 rekt en ruitvormig is, en bij Sigillaria verschillende, meer in de 

 breedte ontwikkelde figuren vertoont, die bijna altijd op ribben 

 van den stengel geplaatst zijn. 



De wortelstok van Sigillaria werd door Brongniart, die hem 

 als eene afzonderlijke plantensoort beschouwde, onder den naam 

 Sligmaria ficoïdes (PI. IX, f. 5) beschreven, en alle plan tenkundigeu 



