— 200 — 



zijn het thans eens om aan te nemen dat een wortelstok van 

 denzelfden bouw aan Lepidodendron moet hebben toebehoord. 

 De wortels, die er spiraalsgewijs op ingeplant staan, zijn soms 

 gaffelig verdeeld. Hun fossiele overblijfsels bestaan uit twee in 

 elkander geschoven buizen van celweefsel, die van elkander 

 gescheiden zijn door een voormelooze steenlaag, en waarvan de 

 binnenste den vaatbundel bevat. Deze vertoont soms sporen 

 van secundairen diktegroei; hij schijnt overigens collateraal te 

 zijn, is altijd excentrisch gelegen, en slechts door zijne initiale 

 vaatstreng in aanraking met den cylinder waarin hij bevat is (1). 



De wortelstok zelf vertoont een meestal sterk ontwikkeld 

 merg, waarrond de vaatbundels gerangschikt zijn. Deze hebben 

 een gansch bijzonderen loop : beurtelings verwijderen zij zich van 

 elkander, en komen beurtelings wederom samen, zoodat ze 

 groote, lensvormige ruimten openlaten, die door celweefsel 

 gevuld zijn ; het merg wordt op die wijze met de schors in verband 

 gesteld. Die ruimten zijn dus niets anders dan sterk ontwikkelde 

 mergstralen (PI. VIII, f. 5 f.). Tusschen de gestreepte vaten van 

 het xyleem heen ziet men ook vele kleinere mergstralen 

 (spiegelstralen) dringen, die dikwijls slechts uit een enkele laag 

 cellen bestaan, en allen in de grootere mergstralen uitloopen. 



Terwijl de vaten die tegen het merg liggen zonder orde de eene 

 naast de andere geplaatst zijn, komen die van den omtrek van den 

 stengel in regelmatige rijen voor, waaruit duidelijk volgt, dat 

 hier een cambiale diktegroei heeft plaats gegrepen. Maar de 

 primaire bundels blijven steeds van elkander gescheiden; het 

 secundair hout vormt geen volledigen kring, en wordt slechts tegen 

 de reeds bestaande houtbundels aangelegd. Niet altijd bestaat 

 het secundair hout uit eene volkomen cylindrische laag, maar soms 

 vindt men het slechts aan eene zijde van den stam ontwikkeld, 



(1) In de laatste jaren hebben Schimper en Renault getracht de 

 meening te bestrijden, volgens welke deze op Stigmaria zittende 

 organen wortels zouden zijn, en te bewijzen dat het vleezige, cylin- 

 drische bladeren zijn. Hier moet ook nog vermeld worden dat Solms- 

 Laubach op zeikere exemplaren epi- en hyponastische krommingen heeft 

 kunnen waarnemen 



