— 204 - 



lijker dan dit secundaire hout van het oorspronkelijke te onder- 

 scheiden ; dit laatste, dat in eens gevormd is, is immers samen- 

 gesteld uit kanalen, die zonder orde vermengd zijn ; de secundaire 

 houtvaten integendeel, die aan de buitenzi,ide van het primaire 

 xyleem gevormd werden, scharen zich in stralende rijen, wier 

 lengte toeneemt door het toevoegen van nieuwe kanalen aan 

 hare buitenzijde. Tusschen deze rijen loopen mergstralen, en hier, 

 even als bij Stigmaria, dienen sommige dezer stralen om de 

 vaatbundels die naar de bladeren loopen door te laten. In den 

 beginne zijn al de mergstralen even groot, maar wanneer de groei 

 der vaten, wier middellijn allengs toeneemt, op deze mergstralen 

 een sterke drukking uitoefent, wordt weldra de dikte der stralen 

 die geen vaatbundel doorlaten, op een minimum gebracht ; waar 

 integendeel zulk een vaatbundel bestaat, wordt de mergstraaltoege- 

 nepen door de omringende vaten, totdat deze met den vaatbundel 

 in aanraking komen, en dan beschut die bundel de boven en 

 onder hem gelegene overblijfsels van het celweefsel tegen alle 

 verdere drukking van wege de steeds dikker wordende vaten. 



d) Indien het secundair hout eene sterke ontwikkeling bereikt, 

 zal de plant, in haren inwendigen bouw, volkomen overeen- 

 stemmen met Brongniart's geslacht Sigülaria. Bij twee soorten 

 van dit geslacht, <5. elegans of liever ^S. Menardi fl), en S. spinu- 

 losa, vormt het primair hout niet een gesloten cylinder, maar het 

 is in afzonderlijke massas gescheiden, die rond het merg gelegen 

 zijn, en waartegen, aan de buitenzijde, een sterke ring van secun- 

 dair hout ontwikkeld is. Terwijl bij Sigülaria Menardi de 

 massas, waarin het primair hout verdeeld is, tamelijk regelmatig 

 zijn, vertoonen zij bij S. spinulosa zooveel veranderlijkheid in 

 haren vorm, dat het is alsof men hier met een aan stukken ge- 

 sprongen ring te doen had. En dat is volstrekt niet onmogelijk : 

 door de toenemende uitrekking waaraan de buitenste houtring 

 den binnensten onderwerpt, daar hij zich standvastig uitzet, 

 zoowel in tangentiale als in stralende richting, kan het primair 

 xyleem zich in afzonderlijke groepen van vaten splitsen. Ook bij 



(1) Zoo werd Brongniarfs bepaling 5. elegans, óie valsch bleekte zijn, 

 fjoor Zeiller verbeterd. 



