— 205 — 



Lepidodendron Jutieri, eene door Renault beschreven soort, 

 zijn de vaatbundels van elkander onafhankelijk. 



(Naast de theorie, die in den centralen vaatbundel, zonder 

 merg, den eersten toestand van den tak ziet, en het geleidelijk 

 van elkander scheiden van merg en hout als eene verwikkeling 

 beschouwt, bestaat er een gansch tegenovergestelde meening, 

 door Van Tieghem uiteengezet, volgens dewelke de gesloten 

 houtcylinder van den hoofdstam geen oorspronkelijke inrichting 

 is, maar uit de naderhand meer of min samengesmolten blad- 

 bundels bestaat. Deze kunnen van elkander onalhankeli.jk bli.jven 

 (L. Jutieri) ; ofwel ze zetten zich zijdelings uit en smelten tot een 

 cylinder samen (L. selayinoïdes, Harcouriii, enz.) ; eindelijk 

 kunnen zg ook [L. rhodiimnense) tot in het centrum van den 

 stam samengroeien en aldus eene enkele streng uitmaken). 



Bij Lepidodendron zoowel als bij Stigmaria kan het secundair 

 hout als een niet volledige ring voorkomen, en slechts een gedeelte . 

 van den primairen middencylinder beldeeden. Het schijnt in 

 zekere gevallen, alsof het cambium op een bepaald punt hout 

 begon te vormen, en zich van daaruit links en rechts langzamer- 

 hand uitbreidde, om eindelijk de kern te omarmen. Het secundair 

 hout vertoont geene jaarringen. De vaten die het xyleem samen- 

 stellen zijn gestreept. Ook het mergweefsel en de raergstralen 

 bevatten gestreepte cellen ; daardoor gelijken genoemde planten 

 op zekere Coniferen, voornamelijk opdeAbietineën, waar men ook 

 zulke cellen aantreft. 



De gaffelvormige vertakking, die bij Lepidodendron zoo alge- 

 meen is, staat in verband met een eigenaardige splitsing der 

 vaatbundels. Het ringvormig xyleem wordt bij iedere vertakking 

 in tweeën gescheiden, en vormt in lederen tak een halven cirkel ; 

 het secundair hout nochtans ontwikkelt zich als naar gewoonte, 

 en vult allengs de ruimte op, die ten gevolge der splitsing ontstaat; 

 maar de sikkel, die door het oorsponkelijk xyleem gevormd is, 

 blijft volkomen zichtbaar (Pl.VIII, f. 6). Op eenigen afstand van de 

 vertakking schijnt het hout zijn gewonen vorm te hernemen, al 

 blijft de houtring open op de hoogte der vertakking. Soms ziet 

 men, wanneer een tak gaflfelig verdeeld is, tegen het hout van een 

 der twee twijgen eene nieuwe secundaire laag reeds ontwikkeld, 



