— 206 — 



terwijl geen spoor daarvan te zien is in den anderen twijg ; de 

 eerste heeft dus eenen snelleren groei ondergaan dan de tweede. 



Het gedeelte van de schors dat aan het hout grenst bestaat bij 

 Lepidodendron en bij Sigillana uit zeer teedere, dunwandige 

 cellen, die slechts zeer zelden behouden zijn ; het meer naar 

 buiten gelegen schorsweefsel is beter bewaard gebleven, en is in 

 zekere soorten, als Lepidodendron vaseulare Binney {selagi- 

 noïdes Carr. Williams.) (Pl.VIII, f. 2, h.) en vooral L. Harcourtii 

 sterk ontwikkeld ; gansch aan den omtrek eindelijk bevindt zich 

 een meer of min dikke laag sklerenehym. {Pl.VIII,f. 2, i.) Evenals 

 Calamites ondergaat dit sklerenehym secundaire verdikking ; 

 aan hare buitenzijde ontstaan steeds nieuwe vezels, die zich in 

 stralende rijen scharen. In Sigillaria en in eene soort van Lepi- 

 dodendron (L. rhodumnensé] heeft men Dictyoxylonstructuur 

 ontdekt. 



Debladeren der Lepidodendreënzijnin'talgemeentamelijksmal, 

 doorgaans zelfs naaldvormig, en aan hunne onderzijde van eene 

 verheven nerf voorzien (PI. IX, f. 3). De breuk, die de bladspiraal 

 uitdrukt, heeft meestal een groeten noemer. Naarmate de stam 

 groeit, begint het uiteinde der bladeren te verdrogen : het gaat 

 over in een dun vlies, dat allengs onder den invloed van regen 

 en wind afslijt, zoodat de voet van het blad op den stam achter- 

 blijft. Daardoor ontstaan de ruitvormige lidteekens, die bij Lepi- 

 dodendron voorkomen. Maar daarbij blijft het niet : een nieuw 

 gedeelte van het blad verdort, valt af, en zoo voort, totdat niet 

 alleen het gansche blad, maar zelfs het celweefsel, dat de bast- 

 vezels overdekt, verdwenen is, en alleen de plaats der bladeren 

 aangeduid is door een litteekenaande oppervlakte van het skleren- 

 ehym (PI. IX, f. 4). Hierop hebben in het vervolg regen en wind 

 hoegenaamd geen invloed meer. De bastvezels spelen hier dus de 

 roldiehetkurkweefsel in de stammen onzer hedeudaagscheboomen 

 vervult. Exemplaren van Lepidodendron die geen spoor der 

 bladeren meer vertoonen, en enkel aan hun oppervlakte nog 

 ruitvormige indrukken bezitten, komen ook menigvuldig voor, 

 en lang heeft men ze als verschillende soorten beschouwd. 



De vorm der bladteekens van Sigillaria is zeer verschillend van 

 dien der Lepidodendren : de ruitvorm is er wel nog in te vinden, 



